Wasserturm Prenzlauer Berg, Watertoren in Prenzlauer Berg, Berlijn, Duitsland

De Wasserturm Prenzlauer Berg is een zeven verdiepingen tellende baksteentoren met een buitendiameter van 24 meter, bekleed met klinker en bekroond door een brede sierfries en een plat kegeldak. Op elke verdieping zitten rondboogvensters in doorlopende segmentboogpanelen. De zevende verdieping bevatte het waterreservoir; de zes verdiepingen eronder huisvestten werkplaatsen, kantoren en de woningen van de machinisten, die nog steeds bewoond worden.

De waterwerken op de Windmühlenberg begonnen in 1856, toen de Berlin Waterworks Company onder Thomas Russell Crampton en Charles Fox een open reservoir van 3000 m³ en een standpijptoren bouwde. Nadat de stad de installaties in 1874 kocht, kwamen er een tussenpompstation en machinehuizen; daarna werd de zes verdiepingen tellende watertoren gebouwd, voltooid in 1877. In 1907 werd het reservoir zeven meter verhoogd en het volume teruggebracht tot 835 m³; de toren bleef tot 1952 in bedrijf.

Bewoners noemen de toren „Fat Hermann” (Dicker Hermann), een bijnaam die verwijst naar zijn brede cilindrische vorm. De zes verdiepingen onder het waterreservoir huisvestten de woningen van de machinisten; ze zijn nog steeds bewoond en zeer gewild. De toren stond van 1920 tot 1987 en opnieuw van 1987 tot 1992 in het wapen van Prenzlauer Berg.

Het gebouw kan van buiten worden bekeken en is gemakkelijk bereikbaar met het openbaar vervoer, met de buurt die uitnodigt voor rustige wandelingen. Bezoekers zouden tijd moeten inplannen om rond te wandelen in de omgeving om het industriële karakter van het district volledig te waarderen.

De toren heeft bij de bewoners de bijnaam "Fat Hermann" (Dicker Hermann). Op de zes onderste verdiepingen lagen de woningen van de machinisten, die nog steeds bewoond en zeer gewild zijn. Van 1920 tot 1987 en opnieuw van 1987 tot 1992 stond de toren in het districtswapen.