St. Bartholomäus, Romaanse kerk in Blankenburg, Duitsland

St. Bartholomaeus is een driebeukige kerk die op een helling onder het Grote Kasteel in de oude stad Blankenburg staat. Het gebouw toont Romaanse architectuur met latere wijzigingen en neemt een centrale positie in tussen het kasteel hierboven en de marktplein hieronder.

De bouw van de drieschepige romaanse parochiekerk begon onder graaf Siegfried II, en in 1203 wordt Theodericus plebanus de Blankenburg als eerste pastoor vermeld. In 1252 werd ze verbouwd tot kloosterkerk van een dubbelklooster van wereldlijke kanunniken en cisterciënzerinnen, met gotisch koor, twee zijkapellen en nonnengalerij. Het kapittel werd in 1305 opgeheven en het klooster in 1532 tijdens de Reformatie, waarna St. Bartholomäus weer parochiekerk werd.

Vier donaorfiguren in het koor vertegenwoordigen de graven die de bouw financierden. Een Renaissance-kansel uit 1582 toont gesneden voorstellingen van geloof, liefde, hoop en gerechtigheid.

De kerk staat op de helling boven de oude stad, te voet bereikbaar vanaf het marktplein; de Harzer Klosterwanderweg doet haar als etappe aan. Het orgel in een kas uit 1891 werd in 1931 omgebouwd door Furtwängler & Hammer en in 2009/10 grondig gerestaureerd door Jost Truthman. Bij de westelijke ingang staat een kruisvormig gedenkteken voor hertog Friedrich Wilhelm, de in 1815 gesneuvelde „Zwarte Hertog”, en voor de gesneuvelde Blankenburgers.

De orgelkas dateert uit 1891, maar het instrument zelf werd in 1931 verbouwd door de Hannoverse orgelbouwer Furtwängler & Hammer volgens de principes van de Orgelbewegung, waarbij pijpen van het romantische orgel van Wilhelm Boden (1838/39) opnieuw werden gebruikt. Jost Truthman uit Frankfurt (Oder) restaureerde het in 2009/10. Van de vier in 1858 aangeschafte bronzen klokken werden er drie in de Eerste Wereldoorlog omgesmolten en in 1922 vervangen door gietstalen klokken.