Haus Langendonk, Waterkasteel in Aengenesch, Duitsland.

Haus Langendonk is een waterkasteel in Noord-Rijnland-Westfalen omgeven door watergraven en met een mix van residentiële en fortificatie-elementen. Het landgoed bestaat uit meerdere bouwsecties, inclusief torens en muren die typisch zijn voor kastelen van dit soort.

Haus Langendonk werd op 30 april 1391 voor het eerst vermeld, toen schildknaap Johann von Wyenhorst zijn „huys zu Langendunck” aan de Keulse aartsbisschop Friedrich III von Saarwerden als open huis opdroeg, nadat hij het had mogen versterken. De Fleuth vormde de grens tussen het hertogdom Gelre en Keur-Keulen: de kernburcht lag op Keuls grondgebied, de voorburcht behoorde tot Gelre. Tot de eigenaren behoorden Johann von Alpen vanaf 1436 en de heren van Ossery vanaf 1696; de laatste bewoner, pastoor Anton Mömken, verborg zich hier tijdens de Kulturkampf.

De ruïne wordt plaatselijk Mäuseturm genoemd, de muizentoren. De laatste bewoner was pastoor Anton Mömken, die zich tijdens de Kulturkampf in de toren verschool omdat hij zonder toestemming diensten hield voor de inwoners van Aengenesch. De begane grond van de toren heeft een tongewelf en was alleen via een kleine opening vanaf de eerste verdieping bereikbaar; hij diende als opslagruimte, niet als kerker.

De site is gelegen in de buurt van Geldern en is bereikbaar via lokale wegen. Bezoekers moeten weten dat het gebouw op particulier terrein staat en alleen van buitenaf kan worden bekeken.

De torenruïne heet Mäuseturm, de muizentoren. De Fleuth vormde vroeger de grens tussen het hertogdom Gelre en Keur-Keulen: de hoofdburcht lag op Keuls, de voorburcht op Gelders grondgebied. De beek werd in de jaren 1930 rechtgetrokken en stroomt nu ongeveer 100 meter oostelijk van de toren.