Erdwerk Ohrenbacher Schanze, Oude versterking nabij Bremhof, Duitsland.

Erdwerk Ohrenbacher Schanze is een vierkante versterking met aarden wallen en een omringende gracht gelegen nabij Bremhof. De structuur heeft een ingang aan de oostkant en bevat de resten van een put erin.

Johann Friedrich Knapp beschreef de walburg voor het eerst in 1813, met zijden van 90 bij 80 schreden. Georg Hocks verrichtte in 1912 en 1913 proefonderzoek en vond uitsluitend Romeins aardewerk uit de 2e eeuw. Omdat de schans tussen de twee limeslijnen ligt, geldt de Romeinse oorsprong als onzeker; Dietwulf Baatz sloot die in 1984 niet uit, maar vroeg om nader onderzoek. De Beierse monumentenlijst vermeldt haar als bodemmonument D-6-6220-0003 uit de late keizertijd of vroege middeleeuwen.

De namen van de site variëren: Römerschanze herinnert aan Romeinse oorsprong, Heunenschüssel verwijst naar een komvormige laagte, en Vielbrunner Schanze wijst naar het nabije Vielbrunn. De afgeronde hoeken en de tangpoort lijken op Romeinse versterkingen langs de Odenwaldlimes, hoewel de binnengracht atypisch is. Bezoekers kunnen nog de 3,5 meter brede opening van de oostpoort en de aarden wallen zien.

De walburg ligt op de beboste rug van de Geißberg boven het Ohrenbachtal en is te voet bereikbaar vanaf de zadel bij het natuurmonument Lauseiche, waar oude wegen elkaar kruisen. De wallen, de ongeveer 1,5 m diepe gracht en de afgeronde hoeken zijn het best te zien bij lage, bladloze begroeiing; de grond is oneffen en voorzieningen ontbreken.

Twee proefsleuven die Georg Hocks in 1912/1913 bij de scheidingsgracht groef, zijn nog in het reliëf van het terrein te herkennen. De plek ligt tussen beide limeslijnen, waardoor de Romeinse oorsprong niet als zeker geldt. Voor de theorie van de houtverwerking worden vier inscriptiestenen uit Trennfurt, Obernburg en Stockstadt aangevoerd, gedateerd op 206–214 n.Chr.