Sankt Jakobus und Laurentius in Biberbach, Katholieke pelgrimskerk in Biberbach, Beieren, Duitsland

Sankt Jakobus und Laurentius in Biberbach is een barokke pelgrimskerk, gebouwd van 1684 tot 1694 en ingewijd in 1697. Het schip heeft één beuk met drie traveeën onder tongewelven, het koor telt drie beuken en een dubbele galerij sluit de westzijde af. De vierkante onderbouw van de klokkentoren stamt van de gotische kerk van 1484, en een groot deel van het breuksteenmetselwerk van de oude kasteelkapel is in de muren bewaard.

Er bestond al een parochie vóór 1141, toen Matthäus von Pappenheim de schenking van haar leen aan het kathedraalkapittel van Augsburg optekende. Een gotische kerk uit 1484, gebouwd op de muren van een aan Sint-Nicolaas gewijde kasteelkapel, ging aan het huidige gebouw vooraf. Toen de bedevaart naar het Herrgöttle groeide, bouwde Valerian Brenner vanaf 1684 de barokkerk; in 1697 werd zij ingewijd.

De volledige toewijding van de kerk verenigt Jacobus, Laurentius en het Heilig Kruis, en de verering van de Herrgöttle-kruisiging trekt sinds de 16e eeuw pelgrims. In 1685 verkreeg pastoor Anton Ginther in Rome de pauselijke erkenning van de bedevaart bij Innocentius XI. De dubbele westelijke galerij, in 1693 beschilderd door Johann Caspar Menrad, draagt emblemata die nog leesbaar zijn.

De kerk staat op een hoogte boven Biberbach, in het district Augsburg in Zwaben. De vierkante onderbouw van de toren stamt nog van het gotische gebouw uit 1484, de bovenverdieping uit 1616. Het schip heeft één schip van drie traveeën en wordt westelijk afgesloten door een dubbele galerij.

De Herrgöttle is een rond 1220 gesneden Romaans houten crucifix. Volgens de overlevering kwam het in 1525 naar Biberbach en werd het tijdens de Dertigjarige Oorlog door Zweedse troepen uit de kerk verwijderd; pastoor Ulrich Zusemschneider werd verraden en gedood. In 1655 herontdekte pastoor Sebastian Widmann het, en zijn opvolger Anton Matthes bevestigde het aan de zuidelijke kerkmuur.