St. Johannes der Täufer, Kerkgebouw in Meckenheim, Duitsland

St. Johannes der Täufer is een bakstenen kerk in Meckenheim waarvan de licht gepleisterde Romaanse toren uit de 12e of 13e eeuw wordt bekroond door een steile, donkere piramidale spits met windvaan en twee ronde wijzerplaten. Het neogotische schip, in 1889/90 gebouwd door de Bonnse architecten A. Becker en J. Böhm, heeft een steil dak met een kleine dakruiter en rijen rondboog- en spitsboogvensters. Een breed dwarsschip met halfronde apsis verving in 1973-76 het neogotische koor; ten zuiden van de toren staat een zeshoekige kapel met glas-in-loodramen van Hans Lünenborg.

De eerste kerk op deze plaats ontstond waarschijnlijk in de 9e eeuw, mogelijk gebouwd op eerdere fundamenten. In de 17e eeuw werd het geplunderd tijdens oorlog, en later liep het schade op in de Tweede Wereldoorlog maar werd zorgvuldig hersteld.

De parochie is genoemd naar Johannes de Doper: de Keulse glaschilder Hans Lünenborg beeldde diens onthoofde hoofd af in de kleine nis naast de ingang en in de twee zijdeuren, samen met de Moeder Gods met het Kind Jezus en een engel met bazuin. Een beeld van de patroon van omstreeks 1700 en een Mariabeeld dat Rudolf Peer in 1954 uit een eiken balk van het oude klokkenstoel sneed, staan in het heringerichte interieur.

De kerk staat op een lichte verhoging en is zichtbaar van de hoofdstraat van de stad, waardoor hij gemakkelijk te vinden is. Bezoekers kunnen het terrein buiten diensttijden verkennen en de architectuur zowel van buiten als van binnen bekijken.

Een Romeinse steen gewijd aan een god werd ontdekt toen een oud gebouw in Meckenheim werd gesloopt, en een kopie staat nu naast de hoofdingang van de kerk. Dit verbindt het antieke verleden van de stad rechtstreeks met de moderne plaats van aanbidding.