Garchinger Heide, Beschermd natuurgebied in Eching, Duitsland

De Garchinger Heide is een natuurreservaat van 27 hectare ten zuidoosten van Eching, in de Landkreis Freising, Beieren, op het grind van de Münchener grindvlakte. Het laagblijvende kalkgrasland wordt slechts hier en daar onderbroken door heggen en struiken. In het noordoosten en zuidoosten liggen twee groepen bronstijdgrafheuvels, in het oosten zijn vroegmiddeleeuwse hoogakkers bewaard.

De Beierse Botanische Vereniging begon het gebied vanaf 1908 te verwerven en te beschermen om de zeldzame plantengroei te bewaren. Het gebied kreeg in 1942 de officiële status van natuurreservaat en is sindsdien beschermd gebleven.

De Garchinger Heide is een van de weinige plekken in Beieren waar bezoekers de vingeranemooon in bloei kunnen zien, een kleine plant met violette bloemblaadjes. Vogels en insecten die elders zeldzaam zijn geworden, zijn hier langs de paden te spotten.

Het reservaat ligt op de grindvlakte ten zuidoosten van Eching in de Landkreis Freising; de 27,13 ha, waarvan 26,89 ha beschermd, bereikt men te voet vanaf de omliggende akkers. In het noordoosten en zuidoosten liggen twee groepen grafheuvels uit de bronstijd, in het oosten zijn resten van vroegmiddeleeuwse hoogakkers (Hochäcker) te zien. In 1945 begonnen dwangarbeiders uit het concentratiekamp Dachau de bovenste grindlaag met de hand af te graven voor een 40 m brede en 300 tot 400 m lange startbaan van het militaire vliegveld Schleißheim; de ernaast gegraven schuttersputjes van ongeveer 1 m² zijn nog een halve meter diep.

Het reservaat herbergt de enige Duitse groeiplaats van de vingerpasquebloem (Pulsatilla patens), opgenomen in bijlage II van de Habitatrichtlijn. In het noordoosten en zuidoosten liggen twee groepen bronstijdgrafheuvels, in het oosten resten van vroegmiddeleeuwse hoogakkers.