Herkulessäulen, Rotsformaties in Sächsische Schweiz-Osterzgebirge, Duitsland.

De Herkulessäulen zijn twee slanke zandsteen torens die uit een gedeelde rotsbasis omhoog rijzen en zich onderscheiden door hun verschillende hoogten. Ze vormen een opvallende klimbestemming met talrijke routes van wisselende moeilijkheidsgraad en behoren tot de opvallende rotsformaties in de Bielatal-vallei.

Carl Merkel, een privégeleerde, gaf de twee torens hun naam in zijn werk uit 1826 over het westelijke Saksisch-Boheemse Zwitserland, ontleend aan de antieke Zuilen van Hercules. De meeste van zijn vele rotsnamen in het Bielatal bleven niet behouden, maar deze wel. De Grote Zuil werd in 1904 voor het eerst beklommen door Rudolf Nake, F. Goldberger en A. Kliche; de Kleine een jaar later door Hanns Schueller en Oliver Perry-Smith.

Carl Merkel gaf de torens in 1826 hun naam, ontleend aan de Zuilen van Hercules, de bergen aan weerszijden van de Straat van Gibraltar in de klassieke mythe. De meeste van zijn fantasievolle namen voor Bielatal-rotsen bleven niet behouden, deze wel. Naburige klimtoppen kregen later afgeleide namen: Herkuleskopf, Herkulessohn en Herkuleswand.

Deze rotstorens bieden klimroutes voor verschillende vaardigheidsniveaus en vereisen passende uitrusting en ervaring. De beste toegang loopt door de Bielatal-vallei en bezoekers moeten de omstandigheden ter plaatse controleren, aangezien het weer de toegankelijkheid kan beïnvloeden.

Beide zuilen zijn ongeveer 20 meter hoog, maar de Kleine Herkulessäule staat op een rotsvoet waarvan de dalzijde ongeveer 35 meter hoog is. De overhangende topkoppen ontstaan door een bijzonder erosiebestendige laag in het Labiatussandstein van de Schmilka-formatie, de oudste krijtzandsteen van het Elbsandsteingebirge. Op beide toppen geldt een verbod op nieuwe routes.