Galluskirche, Romaanse kerk in Pappenheim, Duitsland.

De Galluskirche is een driebeukige kerk in Pappenheim waarvan de kern uit de 9e eeuw stamt, met een machtige toren onder een zadeldak uit de 11e eeuw. De oostgevel heeft vakwerk dat rond 1450 is aangebracht, en de muren dragen twee stenen gedenkplaten.

De kerk gaat terug op een schenking van 12 november 802 door de edelvrouw Reginsind aan het klooster Sankt Gallen, wiens patroon Gallus de ongewone naam verklaart. Het klooster bouwde in de 9e eeuw de eenbeukige kerk als parochiekerk van Pappenheim; een herwijding in 1060 getuigt van een verbouwing in de 11e eeuw. Tussen de 13e en 15e eeuw kwamen gotische zijbeuken, koor, zijkapel en sacristie erbij. Na de Reformatie van 1539/1540 diende ze alleen nog als begraafplaatskerk.

De naam gaat terug op een schenking van 12 november 802 door de edelvrouw Reginsind aan het klooster van Sankt Gallen, waarvan de patroonheilige Sint Gallus is. Sinds de Reformatie van 1539/1540 dient de kerk alleen nog als begraafplaatskerk. Aan de buitenmuur herinneren twee stenen platen aan de gevallenen van 1914-1918 en aan de verdrijving van de Duitsers uit het Sudetenland in 1945-1946.

De kerk staat aan Dechantshof 8, ten noorden van de Altmühl en buiten de historische kern, en is te voet bereikbaar vanuit de oude stad via de rivier. De ommuurde begraafplaats eromheen, met de poortboog uit 1692, betreedt men via die poort; de graven van Sophie Hoechstetter (1943) en burgemeester Beck (1878) liggen op het terrein. Als begraafplaatskerk in gebruik is een bezoek buiten begrafenissen het beste.

De kerk is nu driebeukig, maar de zijbeuken werden in de gotiek uitgebroken met grote spitsbogen; de oorspronkelijke zaalkerk werd dus uitgebreid, niet bewaard. De oostgevel heeft omstreeks 1450 aangebracht vakwerk, en de machtige toren met zadeldak dateert uit de 11e eeuw.