St. Josef Kirche, Barokkerk in Immenstadt, Duitsland

St. Josef Kirche is de kerk van het voormalige kapucijnenklooster in Immenstadt, gebouwd vanaf 1654 en op 21 oktober 1655 ingewijd door de bisschop van Konstanz, Franz Johann von Praßberg; bouwmeester was Hans Mutter uit Mittelberg in het Kleinwalsertal. De gevel is zalmroze geschilderd met witte pilasters en omlijstingen; het hogere middendeel draagt een gebogen topgevel met een gouden kruis en een wijzerplaat, met daaronder een klein rond venster in een witte spitsboogomlijsting. Een hoge, donkere, rondbogige dubbele deur ligt onder een vooruitstekende witte kroonlijst en een klein gebogen fronton, met een stenen kruis erboven.

Graaf Hugo von Königsegg haalde in 1645 kapucijnen naar Immenstadt; na een eerste mislukking en de plundering van de stad door de Zweden in 1647 keerden de monniken in 1650 terug. De bouw van de kerk begon in 1654 onder bouwmeester Hans Mutter uit Mittelberg, en op 21 oktober 1655 wijdde de bisschop van Konstanz, Franz Johann von Praßberg, haar aan de Moeder Gods, de heilige Franciscus en de heilige Jozef. In 1730 werd aan de noordzijde een aan Fidelis van Sigmaringen gewijde kapel aangebouwd, met daaronder de crypte van de kapucijnen.

De kerk werd op 21 oktober 1655 door de Constanzse bisschop Franz Johann von Praßberg gewijd aan de Moeder Gods, de heilige Franciscus en de heilige Jozef. Een sculptuur van Willi Tannheimer voor de ingang herinnert aan de kapucijnen die hier tot 1980 werkten. In de kerk ligt de grafkelder van de graven van Königsegg, links en rechts van het hoogaltaar.

De kerk is open voor bezoekers tijdens de daglichtsuren, hoewel de toegang beperkt kan zijn tijdens religieuze diensten of speciale evenementen. Het is het beste om buiten de kerkdiensten te bezoeken en lokaal de huidige openingsinformatie te controleren.

De kerk bevat de familiegrafkelder van de graven van Königsegg: graaf Hugo en latere familieleden liggen aan de epistelzijde van het hoogaltaar, de gravinnen tussen het vrouwenaltaar en het Antoniusaltaar, en de kinderen van de graven onder de communiebank. De graven waren ongeveer 1,75 meter hoog en werden midden 19e eeuw bij bouwwerkzaamheden dichtgegooid; enkele epitafen zijn bewaard.