Semaphore in Cuxhaven, Maritiem signaalstation in Cuxhaven, Duitsland.

Het Windsemafoor in Cuxhaven staat aan de Alte Liebe, gericht op de Elbemonding: een met staalkabels verankerd staalskelet waarvan twee massieve, naar achteren gestutte masten op ongeveer tien meter hoogte de windrichtingwijzers voor Borkum (links) en Helgoland (rechts) dragen. Een dwarsverbinding koppelt ze aan de hogere middenmast met zes paar indicatoren voor de windkracht, die met hefbomen op de grond worden versteld; daaronder staan de letters B en H.

Het gebouw werd in 1883 gebouwd om schepen die het havengebied van Cuxhaven naderden te waarschuwen en hen informatie door te geven. Het was een van de belangrijkste communicatiemiddelen van de regio voordat radiotechnologie de scheepvaart transformeerde.

De naam komt van het Griekse sema, „teken“, voor een inrichting die tekens draagt. De letters B en H op de middelste mast staan voor Borkum en Helgoland, de twee eilanden waarvan de wind wordt getoond. Sinds 1982 is de semafoor buiten dienst, maar op particulier initiatief wordt hij nog op actuele weerdata ingesteld; een bord van het stadsmuseum van Cuxhaven licht hem toe.

Het semafoor ligt direct aan de haven van Cuxhaven en is gemakkelijk bereikbaar te voet vanuit het stadscentrum. Bezoekers moeten goed weer inplannen, aangezien de structuur in de open lucht staat en van buiten wordt bekeken.

De codering was bewust eenvoudig: elk van de zes armen per eiland hing omlaag of stond haaks uit en gaf zo windkracht 2, 4, 6, 8, 10 en 12 op de Beaufortschaal aan. De Pruisische optische telegraaf toonde 4096 tekens met half zoveel indicatoren, maar deze eenvoudige weergave was vanaf het water beter af te lezen.