Wandersmann, Cultureel erfgoedmonument in Wallau, Duitsland

De Wandersmann is een obelisk van 20 ton in rode zandsteen, elf meter hoog, op een drievoudig getrapte vierkante sokkel bij het knooppunt Wiesbaden. Het Latijnse opschrift vermeldt dat hertog Frederik August van Nassau in 1813 de weg liet aanleggen. Een stenen bekken aan de voet diende als drinkbak voor paarden.

De obelisk werd tussen 1816 en 1819 gebouwd ten zuiden van de nieuwe weg, op de ongeveer 160 meter hoge rug tussen de Wickerbach en de Weilbach, het hoogste punt van de route Wiesbaden–Frankfurt. Hij herinnerde aan het wegenbouwprogramma na de oprichting van het hertogdom Nassau in 1806. In 1935 moest hij wijken voor het knooppunt Wiesbaden en in 1982 werd hij opnieuw verplaatst, 60 meter van het noordwestelijke deel van het knooppunt, na een conflict tussen de wegenbouwadministratie en de lagere monumentenzorg.

De naam komt van de herberg Zum Wandersmann, vóór 1819 ingericht in een bouwkeet bij Wallau en in 1850 zo genoemd. De weg heette daarna Wandersmannstraße, nog zichtbaar in de straatnaam in Erbenheim, en de obelisk werd het Wandersmann-Denkmal. De herberg werd in 1958 afgebroken voor de verbreding van de Frankfurter Straße.

De obelisk staat aan het einde van de verbindingsweg van de A 3 uit Keulen naar de A 66 richting Wiesbaden, 60 meter van het noordwestelijke deel van het Wiesbadener Kreuz. Er is geen beloopbaar openbaar plein: hij is alleen vanaf de snelweg of de aangrenzende wegen te zien, dus met de auto te plannen.

De naam van de obelisk komt niet van het monument maar van een herberg: de taveerne in de voormalige bouwloods bij Wallau kreeg in 1850 de naam Zum Wandersmann, waarna de weg en de obelisk zo werden genoemd. De herberg werd in 1958 gesloopt voor de verbreding van de Frankfurter Straße.