Talsperre Malter, Stuwmeer en cultureel monument in Dippoldiswalde, Duitsland

De Talsperre Malter is een stuwmeer in Saksen dat de middenloop van de Rote Weißeritz bij het dorp Malter afdamt. De dam is een gebogen zwaartekrachtsdam van breuksteenmetselwerk volgens het Intze-principe, gebogen met een straal van 250 meter, 50 meter lang aan de funderingsvoet en 193 meter op de kruin. Aan de waterzijde ligt een 70 centimeter dikke betonlaag op biotietgneis uit een groeve bij station Malter; de buitenzijde is van breuksteen volgens een ontwerp van de Dresdense architecten Lossow en Kühne. Over de kruin loopt de weg van Malter naar Seifersdorf.

De dam werd tussen 1909 en 1913 gebouwd na de overstroming van juli 1897 van de Rote Weißeritz, die 320 huizen verwoestte en 19 mensen doodde. De in 1909 opgerichte Weißeritztalsperrengenossenschaft met 281 leden onder voorzitterschap van molenaar Theodor Bienert financierde het werk met leningen van 14,3 miljoen mark. Het stuwmeer overstroomde het dorp Niedermalter met 45 gebouwen, drie molens en een deel van de Weißeritztalbahn, die over 7 kilometer werd verlegd en op 15 april 1912 werd geopend.

Voor de aanleg verdwenen het dorp Niedermalter met 45 gebouwen, drie molens (Rote Mühle, Tennertmühle, Malter-Mühle) en een deel van de smalspoorlijn Weißeritztalbahn onder water. De meeste bewoners verhuisden naar naburige dorpen. De spoorlijn werd over ongeveer 7 km verlegd en op 15 april 1912 heropend; de weg van Malter naar Seifersdorf loopt nu over de kruin van de dam.

Over de kruin van de dam loopt de weg van Malter naar Seifersdorf, die te voet of met de auto kan worden overgestoken. Aan het water liggen twee zwemplekken en een kampeerterrein, en verschillende wandelpaden lopen rond het meer. Op de oostoever staat de König-Johan-Turm, een uitkijktoren uit 1885; de smalspoorlijn Weißeritztalbahn stopt in Malter en Seifersdorf.

Van 1968 tot 1983 opereerde een onderwaterstation genaamd Malter I bij het stuwmeer en voerde onderzoek naar onderwatercologie uit. Dit ongewone project was een vroeg voorbeeld van wetenschappelijk werk in extreme omgevingen.