Parkhöhle Weimar

De Parkhöhle Weimar is een ondergronds tunnelnetwerk van ongeveer 500 meter dat 12 meter onder het Park an der Ilm verloopt. De gangen tonen originele mijnstructuren en verschillende kamers die door de eeuwen heen verschillende doeleinden dienden.

Hertog Carl August liet deze tunnels tussen 1794 en 1796 aanleggen voor een brouwerijproject, dat later veranderde in zand- en grindfontractie. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werden delen van het systeem omgebouwd tot schuilkelders voor de lokale bevolking.

Het tunnelnetwerk maakt deel uit van het Park an der Ilm, waar dichters en kunstenaars zoals Goethe wandelden en inspiratie opdeden. Deze ondergrondse ruimtes herinneren aan het intellectuele leven dat in Weimar floreerde.

Toegang tot de ondergrondse passages vereist voorafgaande registratie of een rondleiding, omdat de ingang om veiligheidsredenen wordt gecontroleerd. Drag stevige schoenen en bereid je voor op ongelijke ondergronden en koele temperaturen onder de aarde.

De tunnels dragen sporen van meerdere doeleinden door de eeuwen heen: eerst gegraven voor brouwerijen, later hergebruikt voor hulpbronnenberging en uiteindelijk aangepast voor bescherming tijdens conflicten. Deze lagen van geschiedenis zijn vandaag nog zichtbaar in verschillende delen van het terrein.