Jodbad Sulzbrunn, Historisch jodiumbad in Sulzberg, Duitsland

Jodbad Sulzbrunn is een voormalig jodiumbad op een beboste helling op 875 m hoogte in de gemeente Sulzberg, ongeveer 20 km ten zuidoosten van Kempten. De Römerquelle werd in 1923 opnieuw ontsloten via een 30 meter lange galerij die eindigt in een drie meter diepe bronput die een watervoerende spleet in de molassezandsteen aansnijdt. Het terrein omvat ook de Hildegardsquellen en in 1906 ontdekte zwavelhoudende bronnen.

De bronnen worden voor het eerst vermeld in een akte uit 1059 die het jachtdistrict van de bisschop van Augsburg als „Sulzeberch“ beschrijft. In 1837 genas herbergier Pankratius Kapitel van een krop door het water te drinken, waarna chemicus Karrer het in 1838 liet analyseren en het jodgehalte bevestigde. De Römerquelle kreeg in 1855 haar naam, en het eerste badhuis opende in 1852 en werd twee jaar later tot kuuroord uitgebreid.

De naam Sulzbrunn gaat terug op de „Sulzeberch”, de zouthoudende helling die in 1059 in een Augsburgse oorkonde wordt genoemd; ook de gemeente Sulzberg ontleent haar naam daaraan. Vanaf 1840 werd het jodiumwater gebotteld en verkocht, en vanaf 1852 bood het bad Wildbad Sulzbrunn drinkkuren met jodiumhoudende wei, melk en kumis, plus een inhalatiecabine met ottomanen.

Het voormalige bad ligt op 875 m hoogte op de helling boven Sulzberg, ongeveer 20 km ten zuidoosten van Kempten. De Römerquelle bereikt men via een 30 m lange galerij met een schacht als ingang; de bronput loopt, de helling van de molassezandsteen volgend, drie meter naar beneden. Het water is 7,5 °C, dus in de galerij is het koud en vochtig.

In 2014 vonden geologen van het Beierse milieubureau in de tunnel van de Römerquelle biofilms tot 20 cm lang, gevormd door bacteriën die van methaan en jodium leven. Volgens het Helmholtz Centrum München was dit het eerste bekende geval wereldwijd van grote biofilms van methaanoxiderende bacteriën.