Hofkirche Maria Hemelvaart, Hofkerk in Neuburg an der Donau, Duitsland

De Hofkirche Mariä Himmelfahrt is een katholieke kerk aan de Karlsplatz in Neuburg an der Donau, vanaf 1607/08 gebouwd als protestantse hofkerk naar ontwerp van Josef Heintz en Sigmund Doctor, naar het voorbeeld van St. Michael in München. De gele westgevel en de toren werden in 1624 voltooid door Johann Alberthal en Antonio Serro; de toren heeft een klok, een klokkenverdieping en een groene koperen koepel. Binnen zijn er stucwerken uit 1616–1619 van Gian Antonio en Pietro Castelli en een Offner-orgel uit 1968 met 38 registers en meer dan 2.500 pijpen.

Op deze plek stond al meer dan 1000 jaar geleden de paltskapel St. Maria; onder hertog Hendrik IV volgde een benedictinessenklooster, en na de Reformatie stortte de kerktoren in 1585 in. De huidige kerk werd vanaf 1607/08 gebouwd naar plannen van hofschilder Josef Heintz en hofbouwmeester Sigmund Doctor, met de jezuïetenkerk St. Michael in München als voorbeeld. Prins Wolfgang Wilhelm veranderde haar in 1613 in een katholieke jezuïetenkerk, en Johann Alberthal en Antonio Serro voltooiden in 1624 de westgevel en de toren.

De kerk is gewijd aan Maria Hemelvaart, maar het interieur volgt het contrareformatorische programma dat na 1613 is vastgesteld: het hoogaltaarstuk was Rubens' Het Grote Laatste Oordeel, voltooid in 1617 en nu in de Alte Pinakothek in München. De zijaltaren, eveneens van Rubens, werden in 1703 naar Düsseldorf gebracht en bevinden zich nu in de Staatsgalerie in kasteel Neuburg. Het stucwerk van 1616-1619 is van Gian Antonio en Pietro Castelli uit Melide.

De Hofkirche staat aan het Karlsplatz, met de westgevel en de toren naar het plein gericht; een verbindingsgang voert naar het kasteel. De ingang ligt aan de plein zijde, met het schip en de zijaltaren rond het hoogaltaar. Het orgel, in 1968 gebouwd door Maximilian Offner, heeft 38 registers op drie manualen en pedaal en meer dan 2500 pijpen, in 2023 herzien.

Twee crypten bevinden zich onder de kerk: een kleinere met zeven leden van de Wittelsbach-familie en een grotere met de overblijfselen van ongeveer vijftig jezuïetische vaders. Deze verborgen kamers vertellen van het belang van de plaats voor twee afzonderlijke gemeenschappen.