Laurentiuskirche, Romaanse kerk in Bünde, Duitsland

De Laurentiuskirche in Bünde is in kern een laat-romaanse kerk met een recht gesloten koor en een breed dwarsschip met twee zijkapellen. Een noordelijke zijbeuk, omstreeks 1507–1509 toegevoegd, maakte haar tot een tweeschepige hal. De toren dateert uit de 12e eeuw; de witgepleisterde toren met donkere spits, wijzerplaten en gebeeldhouwde figuren staat naast een lang wit gebouw.

De Laurentiuskirche werd eind 8e eeuw gesticht als eigen kerk van een koninklijk hof en wordt voor het eerst genoemd in een oorkonde gedateerd 22 mei 853, toegeschreven aan Lodewijk de Duitser maar in werkelijkheid rond 886–888 opgesteld; zij verwijst naar een oudere, verloren oorkonde van Lodewijk de Vrome die de kerk aan het vrouwenklooster van Herford schonk. De huidige toren werd in periode IIa toegevoegd, op grond van het metselwerk gedateerd in de 10e eeuw, en de laat-romaanse kruiszaal volgde in de 13e eeuw. Rond 1507–1509 kwam een noordelijke zijbeuk erbij, waardoor de kerk een tweebeukige zaal werd.

De kerk is gewijd aan de heilige Laurentius, een patrocinium dat wijst op een ontstaan in de late 8e eeuw als eigen kerk van een koninklijk hof. Ze behoort tot de evangelisch-lutherse Lydia-gemeente in Bünde, Kreis Herford, en is daarvan de oudste parochiekerk.

De kerk staat in het centrum van Bünde; de toren is vanaf de omliggende straten te zien. De aanleg van de verwarming in 1979 maakte een uitgebreid archeologisch onderzoek nodig, waardoor de vloer meerdere bouwperioden (I–V) weerspiegelt in plaats van één middeleeuws plan. Vraag ter plaatse naar de toegang, want de bronnen vermelden geen vaste openingstijden.

De opgraving van 1979, nodig door een nieuwe verwarmingsinstallatie, onderscheidde de bouwperioden I tot V. Periode I kon niet worden gedateerd en aan het eerste aantoonbare gebouw ging een bewoningsfase vooraf; de nog zichtbare romaanse toren werd in periode IIa toegevoegd.