St. Remigius, Parochiekerk en architecturaal erfgoedmonument in Bliesen, Sankt Wendel, Duitsland

St. Remigius is een neoromaanse kerk gebouwd uit ruwe blokken rode zandsteen, met een vierkante westtoren onder een steil leien dak. Het schip heeft een middenschip en lagere zijbeuken, rondboogvensters en een uitspringend entreeportaal; binnen dragen pijlers van rood en roze steen kruisribgewelven.

Een eerste kerk stond in Bliesen vanaf 1220; in de 15e eeuw volgde een gotische opvolger, waarvan de toren in 1730 een nog bewaard barokportaal kreeg. De derde kerk werd op 8 juli 1751 ingewijd. Door bevolkingsgroei werd zij te klein, waarop de kerk- en gemeenteraad op 18 augustus 1901 besloot tot nieuwbouw naar ontwerp van de Düsseldorfse architect Josef Kleesattel. De eerste steen werd gelegd op 20 september 1903 en bisschop Michael Felix Korum wijdde de kerk op 6 juli 1905.

De kerk is een verzamelplaats voor religieuze diensten en vieringen die het gemeenschapsleven van Sankt Wendel bepalen. Katholieke tradities die van generatie op generatie worden doorgegeven, komen hier tot uitdrukking.

De kerk staat op een verhoogd terrein boven het bovenste Bliestal, bereikbaar via treden met een metalen leuning vanaf het lager gelegen geplaveide gebied. Het toegangsportaal bevindt zich in de westtoren, en het schip opent zich in drie beuken naar het koor en de apsis. In 1904 werd de toren ongeveer 10 m verhoogd, tot 28 m tot aan het stenen kruis.

De toren is het oudste deel van de kerk; een rapport van conservator Klemen dateert hem in de 12e eeuw, terwijl een lokale overlevering hem toeschrijft aan een Romeinse wachttoren. In 1904 werd hij met ongeveer 10 meter verhoogd en kreeg hij een zadeldak, waardoor de totale hoogte tot 28 meter kwam.