Kongresshalle Leipzig, Concertzaal en multifunctionele ruimte bij de Zoo van Leipzig, Duitsland

De Kongresshalle Leipzig is een Jugendstil-evenementengebouw ontworpen door architect Heinrich Rust, met een gevel van 77 meter aan de Pfaffendorfer Straße en een toren van 50 meter. De zalen openden in 1900 onder namen als Großer Saal, Weißer Saal, Terrassensaal en Pfauensaal; het foyerplafond geldt als een van de noemenswaardige art-deco-voorbeelden van Leipzig. De Großer Saal had een van de grootste zwevende dansvloeren van Europa, opgebouwd uit lagen met holtes.

Leipziger kooplieden namen het initiatief tot het Gesellschaftshaus, ontworpen door Heinrich Rust en na vertraging geopend op 29 september 1900. Van 1946 tot 1981 speelde het Gewandhausorkest in de Grote Zaal onder Franz Konwitschny, Václav Neumann en Kurt Masur. De Witte Zaal huisvestte van 1946 tot 1989 het Theater der Jungen Welt; op 20 juni 1968 werd hier een protestspandoek tegen de sloop van de universiteitskerk ontrold.

De zaal gastheert tegenwoordig concerten en tentoonstellingen die bezoekers samenbrengen in ruimten met historische namen als de Grote Zaal en de Pauwenzaal. Deze bijeenkomsten vervolgen de traditie van het gebouw als sociale ontmoetingsplek over veel decennia.

De plaats bevindt zich dicht bij de Leipziger Zoo en is gemakkelijk bereikbaar met het openbaar vervoer. De binnenmuren zijn flexibel en kunnen anders worden ingericht afhankelijk van het type evenement.

De bewering dat het gebouw in de Eerste Wereldoorlog als militair hospitaal diende, wordt vaak herhaald, maar is niet gedocumenteerd en wordt onwaarschijnlijk geacht. Vast staat wel het protest van 20 juni 1968: bij het slotconcert van de Internationale Johann Sebastian Bach-Wedstrijd ontrolden deelnemers een spandoek dat opriep tot wederopbouw van de zojuist opgeblazen universiteitskerk.