Goslar Cathedral

Goslar-dom was een romaanse driebeukige basiliek met twee achthoekige torens en drie oostelijke apsen, gebouwd uit voorzichtig bewerkte kalksteenblokken. Het gebouw volgde de gebruikelijke indeling van een keizerlijke kapel en maakte deel uit van een groter paleizencomplex.

De kathedraal verrees tussen 1040 en 1050 als brandpunt van het keizerlijk woongebied onder Keizer Hendrik III. Het werd in 1819 afgebroken, maar de noordelijke portiek met zijn gebeeldhouwde reliefs bleef behouden.

De naam van de kathedraal verwijst naar een lokale beschermingsfiguur uit prechristen tradities die later werd geintegreerd in de religieuze verhalen. Bezoekers zien vandaag hoe deze plaats centraal blijft in Goslars geheugen van zijn keizerlijk verleden.

Het enige resterende onderdeel is de noordelijke portiek, die bezoekers kunnen bekijken in het gebied van de voormalige paleisteinen. Het loont de moeite om ook de nabijgelegen Sint-Ulrichkapel te bezoeken om beter te begrijpen wat de site betekende in de keizerlijke geschiedenis.

Het hart van Keizer Hendrik III rust niet in de kathedraal zelf, maar onder een gedenkplaat in de nabijgelegen Sint-Ulrichkapel. Deze ongewone begrafenis verbindt twee structuren van het keizerlijke complex op een diep symbolische manier.