Glasebach Pit, Mijnbouwmuseum in Straßberg, Saksen-Anhalt, Duitsland.

De Glasebachmijn is een voormalige fluoriet- en zilvermijn in het Glasebachtal bij Straßberg, als mijnbouwmuseum beheerd door de Montanverein Ostharz. Boven de grond valt een in 1976 opgerichte stalen schachtbok van twaalf meter op, naast houten barakken uit de jaren 1950. Onder de grond zijn schachten en gangen te zien, waaronder een historische waterpompkamer die in 1992 werd herontdekt.

De mijnbouw rond Straßberg gaat terug tot ongeveer 1400, maar de mijn zelf wordt voor het eerst gedocumenteerd in 1689 als Seidenglanz. In 1701 liet Georg Christoph von Utterodt haar opnieuw registreren als Vertrau auf Gott, en vanaf 1729 werd ze geëxploiteerd als Glasebach. De fluorietwinning eindigde in 1982 en de laatste afdaling vond plaats op 5 januari 1990.

De plaats toont hoe mijnwerkers onder moeilijke omstandigheden gedurende generaties werkten en hun vaardigheden aan elkaar doorgaven. Dit werk vormde de identiteit van mensen in de regio en verbond hen met de geschiedenis van de Harz.

Rondleidingen worden georganiseerd door de Oost-Harz Mijnbouwmaatschappij en leiden bezoekers door ondergrondse tunnels. Het bezoek vereist vaste voeten en bewustzijn van ondergrondse mijnbouwomstandigheden.

De mijn is controlepunt 175 van de Harzer Wandernadel, waar wandelaars in het Glasebachtal hun stempel halen. Het museum bewaart ook de houten Grundablass van de Untere Kilian-Talsperre, een van de oudste dammen van Duitsland, die in 1990 bij renovatiewerkzaamheden werd geborgen nadat de Harzwasserwerken in Clausthal-Zellerfeld hem lang had geconserveerd.