Mennonietenkerk, Neoclassicistische kerk in Leer, Duitsland

De Mennonitenkirche Leer is een neoklassieke kerk met schone lijnen, symmetrische verhouding en hoge boogvensters langs de muren. Het interieur volgt het mennonite prediking-kerkprincipe, met een centraal spreekgestoelte omgeven door wit geschilderde houten banken.

De mennonietengemeente van Leer werd rond 1540 gesticht door Nederlandse geloofsvluchtelingen. De Oost-Friese graven verleenden hun bescherming, en de leden werkten vooral in de weverij en de handel, waardoor Leer een centrum van linnenproductie werd. Een tweede Vlaamse gemeente ontstond rond 1644 en had een eigen kerk, die na de fusie van beide gemeenten in 1767 werd gesloopt. De huidige kerk werd in 1825 gebouwd; daarvoor werden diensten in gehuurde ruimten gehouden, tot 1728 geleid door lekenpredikers.

De gemeente gebruikte Nederlands in haar kerkdiensten tot in het vroege 20e eeuw, wat een sterke band met haar voorouderlijk erfgoed weerspiegelt. Deze taaltradities vormden gedurende generaties de religieuze identiteit van de mennoniten in de stad.

De kerk staat in het centrum van Leer, op korte loopafstand van de historische binnenstad. Bezoekers komen binnen via het classicistische westportaal met driehoekig fronton; de ruimte is één zaal, zodat de kansel en de twee witgelakte gesloten banken in één oogopslag te zien zijn. Het gebouw is een beschermd monument in Nedersaksen.

Het orgel werd in 1860 gebouwd door Brond de Grave Winter, die waarschijnlijk de bestaande kas van het vorige instrument van Wilhelm Eilert Schmid (1825/1826) bewerkte. Acht van de tien registers zijn origineel; de Nederlandse orgelmakerij Van der Putten restaureerde het in 2013/2014 en nam het op 28 september 2014 opnieuw in gebruik.