Kraftwerk Eitting, Waterkrachtcentrale in Eitting, Duitsland.

Kraftwerk Eitting is een rivierwaterkrachtcentrale aan het Mittlere-Isar-kanaal, gebouwd van 1921 tot 1925 naar een ontwerp van de Münchense architect Karl Söldner en beschermd als Beiers monument. Het water valt 25,3 m door vier drukleidingen van 5 m doorsnee en ongeveer 30 m lengte naar vier Francisturbines in de machinehal die dwars op het kanaal staat. Het complex omvat een lang lichtgrijs gebouw met donker zadeldak en hoge boogvensters, een smal bruin bakstenen blok met piramidedak en een lichte hal met blauwe deuren.

De centrale Kraftwerk Eitting werd van 1921 tot 1925 gebouwd door Mittlere Isar AG als vierde trap van de centralereeks langs het Mittlere-Isar-kanaal. Het bedrijf ging later over naar Bayernwerk en vervolgens E.ON; tegenwoordig wordt de centrale geëxploiteerd door Uniper Kraftwerke. Voor de bouw werd de spoorlijn Altenerding–Pfrombach aangelegd. Het gebouw, ontworpen door de Münchener architect Karl Söldner, is een beschermd monument.

De centrale weerspiegelt het Duitse industriële ontwerp uit de jaren 1920 en is beschermd als historisch monument in Beieren. De gebouwen bepalen hoe het lokale landschap eruitziet en vertellen het verhaal van een tijd waarin mensen naar nieuwe manieren zochten om energie op te wekken.

De machinehal staat dwars op het Mittlere-Isar-kanaal, met de lozingsgeul ten oosten ervan; het complex is het best te bekijken vanaf de kanaaldijk en de omliggende paden. Omdat de centrale in bedrijf is, zijn de gebouwen van binnen niet toegankelijk. Voor de bouw werd de spoorlijn Altenerding–Pfrombach aangelegd.

Eitting en de technisch vergelijkbare centrale Aufkirchen waren de eerste ter wereld waar Francisturbines liggend met een verticale as werden geplaatst, elk met een generator daarboven op een zwaar gewelf. Het water bereikt de vier turbines via drukleidingen van 5 m diameter en ongeveer 30 m lang, bij een verval van 25,3 m.