Sankt Laurentius, Neoclassicistische kerk in Wuppertal, Duitsland

Sankt Laurentius is een neoclassicistische kerk van roze zandsteen met witte kroonlijstbanden, ontworpen door Adolph von Vagedes en voltooid in 1835. De op het zuiden gerichte dubbeltorengevel opent naar de Laurentiusplatz, en het interieur heeft een zwart-wit geblokte middenpad naar een goud- en donkerbruin hoogaltaar.

De parochie kocht in 1828 op initiatief van pastoor Stephan Oberrhé het Osterfeld ten westen van Elberfeld, en de Keulse hulpbisschop Karl Adalbert Freiherr von Beyer legde op 10 augustus 1828 de eerste steen. Technische en financiële problemen vertraagden de bouw, die op 8 november 1835 werd geopend; aartsbisschop Johannes von Geissel wijdde haar op 11 juli 1847. Brandbommen verwoestten kerk en inrichting bij het bombardement van 24/25 juni 1943; heropening volgde met Kerstmis 1949, het herstel duurde tot 1974 en in december 2013 werd zij basilica minor.

De kerk is een bijeenkomstplaats voor de lokale gemeenschap waar regelmatige diensten mensen het hele jaar door samenbrengen. Binnenin vullen de twee grote orgels de ruimte met geluid en bepalen ze de spirituele ervaring van bezoekers.

De kerk is dagelijks geopend en bezoekers kunnen de meeste tijd binnenkomen, hoewel regelmatige diensten gedurende de week plaatsvinden. Het is raadzaam lokale informatie te raadplegen om bezoekstijden te vinden die niet samenvallen met religieuze diensten.

De kerk bevat zeven bronzen klokken in haar westtoren die bij speciale gelegenheden luiden en een karakteristiek geluid door de stad dragen. Het grootste van de twee orgels werd in 1964 door Romanus Seifert gebouwd en vertegenwoordigt het orgelbouwambacht van die tijd.