Hohlenstein-Stadel, Prehistorische grot in het Lone-dal, Duitsland

Het Hohlenstein-Stadel is een grot in het kalksteenmassief van de Hohlenstein, aan de zuidrand van het Lone-dal bij Asselfingen. De 8 m brede ingang opent aan de noordzijde van het massief; binnen loopt één gebogen gang van ongeveer 70 m lang, met een gewelf van gemiddeld 4 m hoog, langs kleine kamers en zijingangen. De grot ligt 5 m boven de Lone, op 470 m hoogte.

Oskar Fraas verrichtte in 1861 de eerste opgravingen, op zoek naar holenbeerbotten. Op 25 augustus 1939 vond Otto Völzing meer dan 200 ivoorfragmenten, die tot 1969 in het Museum Ulm lagen, toen Joachim Hahn ze samenvoegde tot de 31 cm hoge Leeuwenmens, een humanoïde met leeuwenkop van 35.000 tot 40.000 jaar oud. Een in 1937 in een Moustérien-laag gevonden Neanderthaler-dijbeen werd in 2017 gesequenced. De site werd in 2017 UNESCO-werelderfgoed.

De naam Stadel betekent "schuur"; in 1866 noemde paleontoloog Oskar Fraas de grot een "berenmenagerie". De 8 m brede ingang ligt aan de noordzijde van de Hohlenstein-rots boven de Lone. De grot leverde hangers van mammoetivoor en doorboorde dierentanden uit het Aurignacien.

De grot opent aan de noordzijde van het Hohlenstein-massief op 470 m hoogte, ongeveer 5 m boven de Lone en zo'n 100 m ten zuiden van de oever. De toegang loopt via de Lonetalweg, vanaf de weg K7307 tussen Öllingen en Bissingen an der Teck. De ingang is 8 m breed; binnen loopt één gebogen gang van ongeveer 70 m met kleine zijkamers onder een gewelf van gemiddeld 4 m hoog.

De 88 schedels van grotteberen komen niet uit de Stadel maar uit de naburige Bärenhöhle, enkele meters verderop, waar Oskar Fraas in 1861 ongeveer 10.000 berenbeenderen noteerde. In de Stadel zelf vond Fraas in 1866 slechts enkele stenen werktuigen en volledige berenbeenderen.