Kirche St. Elisabeth, Moderne parochiekerk in Kassel, Duitsland

Sint-Elisabeth is een rechthoekige zaalkerk, gebouwd in 1959-60 naar plannen van de Münchense architect Armin Dietrich, met een staalskelet, rood baksteenmetselwerk in de bovenste twee derde van de muren en banden van helder glas op vloerniveau. De gladde entreegevel van zichtbeton heeft vijf horizontale voegen en drie zeshoekige nissen op de middenas. Dichtbij staat een losse vierkante campanile van gewapend beton en rode baksteen, waarvan de klokkenverdieping is gevuld met doorbroken betonblokken.

De huidige kerk werd in 1959-1960 gebouwd naar plannen van de Münchense architect Armin Dietrich en verving de Elisabethkirche die Simon Louis du Ry tussen 1770 en 1777 bouwde, in de Tweede Wereldoorlog werd verwoest en daarna gesloopt; op die plek verrees het Staatstheater. De Fuldaanse bisschop Adolf Bolte wijdde het nieuwe gebouw op 19 en 20 november 1960. Op 1 januari 2016 werden de Kasselse parochies samengevoegd; de parochiekerk is St. Bonifatius, St. Elisabeth is sindsdien een filiaalkerk.

Vijf schilderijen van hofschilder Johann Heinrich Tischbein de Oude, gered uit de vroegere Elisabethkirche, hangen hier; ze komen uit zijn passie- en hemelvaartscyclus die hij in 1778 voor die kerk schilderde, de overige panelen bevinden zich in het dommuseum van Fulda. Het altaarkruis, een Madonna met Kind en de 13 reliëfpanelen van de kruisweg zijn van de in Kassel geboren Alfred Schöpffe. In de Elisabethkapel toont een steenreliëf van Uwe Wenk Wolff de heilige Elisabeth van Thüringen, naamgeefster van de kerk, terwijl ze brood uitdeelt aan de armen.

De kerk is onbruikbaar sinds het dak op 6 november 2023 rond het middaguur over de volle lengte instortte; een tijdelijk nooddek bedekt haar nu. Het beschermde orgel en mogelijk andere kunstwerken raakten beschadigd. De parochie publiceerde in juli 2024 een rapport over de oorzaken en kondigde na een enquête onder circa 1.500 deelnemers in maart 2025 een religieuze, culturele en sociale bestemming van de plek aan.

De toren staat los van de kerk, als een Italiaanse campanile. De onderste verdiepingen zijn gevuld met rode baksteen, de klokkenverdieping met doorbroken betonblokken, en daarboven ligt een verdieping zonder muren, afgesloten door een zeer plat tentdak met bol en kruis. De vier klokken werden in 1959 gegoten door Friedrich Wilhelm Schilling uit Heidelberg en wegen 2440, 1327, 943 en 735 kg.