Willibaldsburg, Middeleeuws kasteel in Eichstätt, Duitsland.

Willibaldsburg is een spur-burcht, begonnen rond 1353 op de Willibaldsberg, een 464 m hoge rug boven het Altmühldal ten westen van de oude stad van Eichstätt. Het complex is ongeveer 420 m lang. De lange hoofdvleugel heeft een steil rood pannendak en twee hoge vierkante hoektorens aan de dalzijde, met links een lagere vierkante toren; ervoor springt een machtig, afgeschuind stenen bastion naar voren. Het Gemmingenbau, vanaf 1609 ontworpen door de Augsburgse stadsbouwmeester Elias Holl, kreeg vanaf 1629 zijn tweekoppige gevel onder Hans Alberthal en Martin Barbieri.

De eerste versterking werd rond 1070 gebouwd, daarna sterk uitgebreid in de 14e eeuw door de prins-bisschoppen die het tot hun officiële residentie maakten. Deze transformatie stelde het in als het voornaamste bolwerk van Eichstätts geestelijke heersers.

De naam komt van Willibald, de eerste bisschop van Eichstätt (ca. 700 – ca. 787), die de heuvel zijn naam gaf. Onder Johann Konrad von Gemmingen herbergde de burcht een botanische tuin waarvan de planten door beheerder Basilius Besler werden beschreven in de Hortus Eystettensis van 1613. De gereconstrueerde bastiontuin volgt vandaag die beplanting uit de zeventiende eeuw.

De burcht bereik je te voet via paden die de helling op gaan, en een halve dag is genoeg om het hele complex inclusief de musea te verkennen. Stevig schoeisel is aan te raden omdat de oude trappen en paden steil en onegaal zijn.

De gereconstrueerde bastiontuin van de Willibaldsburg laat de Hortus Eystettensis herleven, de botanische tuin die bisschop Johann Konrad von Gemmingen na 1595 aanlegde. Beheerder Basilius Besler gaf de catalogus in 1613 uit, met gravures van Wolfgang Kilian. De tuin werd in 1998 opnieuw ingewijd.