Stadtwüstung Blankenrode, Middeleeuwse kasteelruïne in Lichtenau, Duitsland.

Stadtwüstung Blankenrode is een middeleeuwse kasteelruïne met resten van versterkte muren, een centrale nederzettingsgebied en verdedigingsstructuren op een bergtop in de Eggebergen. De site toont de archeologische resten van een compleet middeleeuwse stadsopzet met zichtbare sporen van straten, gebouwen en de voormalige marktplaats.

Rond het midden van de 13e eeuw bouwden vorst-bisschop Simon I van Paderborn (bisschop 1247–1277) en de abt van Corvey een grensvesting op een uitloper van de zuidelijke Egge tegen de oprukkende graven van Waldeck. De stad werd in 1267 voor het eerst verwoest tijdens een vete tussen Paderborn/Corvey en Waldeck/Osnabrück en daarna herbouwd; een oorkonde uit 1298 getuigt van burcht en stad, een kerk is voor 1302 gedocumenteerd. In 1390 drong graaf Hendrik VI van Waldeck bij afwezigheid van het garnizoen binnen en verwoestte de stad; zij werd niet meer opgebouwd.

De naam Blankenrode verwijst naar de ontgonnen bossen die eens de nederzetting omringden. Terwijl je door het gebied loopt, kun je de contouren van gebouwen en straten onderscheiden die tonen hoe de gemeenschap was ingedeeld.

De site is bereikbaar via gemarkeerde wandelpaden die de oude handelsroute Hersweg volgen, die het stroomgebied tussen de rivieren de Rijn en de Wezer kruist. Bezoekers moeten stevig schoeisel dragen, omdat het pad door oneffen terrein loopt en delen van het archeologische gebied ruw ondervoet zijn.

Een dubbele middenwal deelde de stad in tweeën: in het oostelijke deel woonden de kasteelmannen en ridders, in het westelijke deel, waarschijnlijk pas na 1267 toegevoegd, de akkerburgers en ambachtslieden. In de kasteelwijk stond op een heuvel een ronde burcht van 25 meter doorsnee, bewoond door een burchtvoogd; als voogden zijn de families von Brobeke, Rabe von Pappenheim en von Spiegel overgeleverd.