Flechtheimspeicher, Architecturaal erfgoedmonument bij het Dortmund-Ems kanaal, Münster, Duitsland.

De Flechtheimspeicher is een vijf verdiepingen tellend graanpakhuis van metselwerk, in 1899 gebouwd aan de zuidzijde van het havenbekken in Münster. De gietijzeren middenkolommen dragen kapitelen naar Egyptisch voorbeeld, waarop plafonds van houten planken rusten; ook de dakstoel is kunstig bewerkt. Elk van de vijf verdiepingen meet 1.620 vierkante meter, de verdiepingshoogte ligt tussen 3,10 en 3,80 meter. Een gemeenschappelijk trappenhuis verbindt het gebouw op elke verdieping met de aangrenzende Rhenusspeicher.

Emil Flechtheim, Joods graangroothandelaar (1850–1933) en vader van kunsthandelaar Alfred Flechtheim, liet in 1899 dit vijf verdiepingen tellende metselwerkpakhuis bouwen voor zijn firma M. Flechtheim und Comp., toen een van de grootste graanhandels. Rhenus kocht het in 1939; de Stadtwerke verwierven de grond in 1968/69 en bezitten het gebouw sinds 1999. Het werd gebruikt tot januari 2007, raakte in verval tot 2012 en werd vanaf februari 2013 gerenoveerd.

Het Wolfgang Borchert Theater betrok de verbouwde graanschuur op 6 september 2014 en opende met „Die letzte Soirée“, een stuk dat de Berlijnse auteur Arna Aley in opdracht schreef. Hoofdpersoon is Alfred Flechtheim, kunsthandelaar en uitgever, zoon van de oorspronkelijke eigenaar Emil Flechtheim. De regie was van intendant Meinhard Zanger.

Het gebouw staat direct aan de haven met duidelijke bewegwijzering voor toegang tot verschillende faciliteiten en instellingen die erin zijn gevestigd. Meerdere aparte ingangen bedienen verschillende huurders, dus het helpt om van tevoren te weten welke instelling u wilt bezoeken.

De gietijzeren kapitelen van de binnenkolommen dragen een plafond van houten planken en zijn geïnspireerd op Egyptische kunst, een detail dat makkelijk over het hoofd wordt gezien. Ook de dakconstructie is kunstig bewerkt. Het gebouw werd beschermd omdat het tot de weinige bewaarde historische industriële bouwwerken van Münster behoort.