Langheim Abbey, Cisterciënzer klooster in Klosterlangheim, Beieren, Duitsland.

De abdij van Langheim is een voormalig cisterciënzerklooster in Klosterlangheim, een deel van Lichtenfels in Opper-Franken. De bewaarde gebouwen, tussen 1680 en 1792 in barokstijl verbouwd onder abten als Stephan Mösinger, hebben lichte stenen gevels, rode pannendaken en een middengiebel met reliëfs en een klein rond venster. Drie grote boogopeningen en een overwelfde doorgang doorbreken de begane grond; een heg en een grindpad lopen langs de voorzijde.

Het klooster werd in 1132 gesticht en groeide uit tot een belangrijke landeigenaar en administratief centrum dankzij steun van bisschoppen en adel. Zweedse troepen berokkenden ernstige schade tijdens de Dertigjarige Oorlog, een klap waarvan de instelling zich nooit volledig herstelde.

Tot de monniken behoorde Mauritius Knauer, abt van 1649 tot 1664, wiskundige en astronoom die werken over natuurwetenschappen en het ascetische geschrift "Tuba Coeli" publiceerde. De meest productieve auteur was Joachim Jaeck, die na de secularisatie zijn onderzoek naar de geschiedenis van Bamberg en omgeving uitgaf.

De abdij ligt in het centrum van Klosterlangheim en is gemakkelijk te voet bereikbaar. Sommige gebouwen zijn van buiten zichtbaar, terwijl de binnenaccess kan variëren afhankelijk van openingstijden en religieuze diensten.

Het oudste bewaarde kloostergebouw is de voormalige Katharinenkapelle, rond 1220 gebouwd als poortkapel bij de noordelijke kloosteringang. Na de secularisatie deed ze dienst als schuur, en in 1908 werd haar romaanse portaal verkocht; het staat nu in de Berlijnse beeldhouwcollectie.