Königliche Anatomie, Anatomisch instituut in Maxvorstadt, München, Duitsland

De Königliche Anatomie is het voormalige Neue anatomische Anstalt, in 1905–1907 gebouwd naar plannen van Max Littmann aan de Pettenkoferstraße. De plattegrond bestaat uit een oost-west middendeel van circa 90 m, een westvleugel van 41 m en een oostvleugel van 50 m, met een hoogte van ongeveer 27 m boven kelder, sokkel en drie verdiepingen. Gewapend beton voor gevels, wanden, plafonds en buitenvoorzieningen maakt het een van de eerste grote staalbetongebouwen van Duitsland. Binnen ligt een halfronde preparatiezaal over twee verdiepingen, waarop vijf rozetvormige apsissen voor het werk van studenten aansluiten.

De Neue Anatomische Anstalt werd van 1905 tot 1907 gebouwd naar plannen van Max Littmann, als vervanging van Leo von Klenzes anatomie uit 1824-1825 in de huidige Schillerstraße, die overbelast was en na bominschade werd gesloopt. Opdrachtgever was het ministerie voor Kerk- en Schoolzaken, met Ludwig von Stempel als hoofdingenieur en prins-regent Luitpold als beschermheer; de bouwsom bedroeg 1.300.000 mark voor het gebouw en 450.000 mark voor de inrichting. De bouw doorstond de Tweede Wereldoorlog zonder noemenswaardige schade, kreeg in 2004-2006 een zuidelijke uitbreiding van de westvleugel en in 2014 de Beierse monumentenprijs in goud.

Het interieur van het gebouw werd representatief vormgegeven: bij de opening hingen in de gangen schilderijen uit de staatlijke kunstschat. De centraal gelegen halfronde preparatiezaal, die twee verdiepingen hoog is, opent naar vijf rozetvormige apsissen waar studenten werkten; Littmann gaf de collegezaal een amfitheatervorm.

Het gebouw staat aan de Pettenkoferstraße 11 in Maxvorstadt, niet in Ludwigsvorstadt. Het is een actief instituut van de medische faculteit van de LMU; het interieur met collegezaal en collectie is niet openbaar toegankelijk, de gewapend-betonnen gevels en de zuidelijke uitbreiding van de westvleugel (2004-2006) zijn vanaf de straat te zien.

De koepel boven de microscopiezaal, met een diameter van circa 22 m, een pijlhoogte van 5,75 m en een schaal van slechts 10 cm dik, was na de verwante koepel van het Legermuseum in München de tweede uitgevoerde gewapend-betonkoepel in Duitsland en in de wereld. Beide koepels werden destijds uitgevoerd door hetzelfde ontwerpteam rond Ludwig Zöller en Wilhelm Maxon met de firma van Max Littmann.