Ibbenbürener Bergplatte, Bergtop in Noordrijn-Westfalen, Duitsland.

De Ibbenbürener Bergplatte is een als horst opgeheven rug van Carboongesteente, die 176,1 m bereikt, zich 14 km west-noordwestwaarts uitstrekt en 5 km breed is ten noorden van Ibbenbüren. Het oostelijke deel, de Schafberg, en het westelijke deel, de Dickenberg, worden gescheiden door de 2 km brede Bockradener Graben. Het hoogste natuurlijke punt ligt bij de zender Blomenkamp, terwijl een mijnterril ten noordoosten van Dickenberg boven de 190 m uitkomt.

De berg is gevormd door geologische processen en bevat steenkoolvoorraden uit het Carboon ongeveer 300 miljoen jaar geleden. Mensen hebben deze hulpbronnen later via mijnbouw gebruikt, wat de economie van de regio eeuwenlang bepaalde.

De naam Schafberg wordt in de mijnbouw gebruikt voor de hele Ibbenbürener Bergplatte, terwijl het oostelijke deel Ostfeld heet en het westelijke Dickenberg, ofwel Westfeld. Op de Querenberg tussen Ibbenbüren en Mettingen zou de naam komen van het Nederduitse Quern, de handmolen: in 1932 vond men daar in vlakke en heuvelgraven uit de 8e eeuw meerdere van deze handmolensstenen, en er stond vroeger een Mühlsteinregal.

Het beste uitzicht biedt de Rudolfshalde, een kolenberg van de mijn van Ibbenbüren die boven het plateau uitsteekt; bij helder weer reikt het zicht tot Osnabrück, Rheine en de kerncentrale Emsland bij Lingen. Het hoogste natuurlijke punt, 176,1 m, ligt in de buurtschap Osterledde, ongeveer 90 m ten zuidwesten van de zender Blomenkamp. De bergplatte strekt zich 14 km west-noordwestwaarts uit en is 5 km breed; delen liggen in het natuur- en geopark TERRA.vita.

Het hoogste punt is niet natuurlijk: een mijnberg ten noordoosten van Dickenberg, ongeveer 300 m lang en 60 m breed, komt boven de 190-meterhoogtelijn uit en ligt hoger dan de natuurlijke top van 176,1 m. Vanaf de Rudolfshalde reikt het uitzicht tot Osnabrück, Rheine en de kerncentrale Emsland in Lingen.