Heunischenburg, Archeologische vindplaats in Opper-Franken, Beieren, Duitsland

De Heunischenburg is een stenen vesting uit de late urnenveldentijd op een 486 meter hoge spoor van de Wolfsberg tussen Kronach en Burgstall in Beieren. De oostflank wordt afgesloten door een 110 meter lange zandstenen muur van 2,6 meter breed en 3,5 meter hoog, met ervoor een 3,5 meter brede berm en een ondiepe gracht; aan de andere zijden versterkten steile hellingen en een houten palissade de verdediging. Een tangpoort met een 1 meter brede achterpoort en een uitstekende houten toren, plus een uitvalspoort, wijzen op late Myceense invloed.

De Heunischenburg werd in drie fasen gebouwd: een omheind fort in de 10e eeuw v.Chr., een zandstenen muur die waarschijnlijk in een gevecht afbrandde en een sterke walburcht in de 9e eeuw v.Chr. Het is de oudste bekende en archeologisch onderzochte stenen versterking ten noorden van de Alpen. In 1986 en 2000 werden een muurdeel van de laatste fase, de poort met houten toren en de toegangspoortgang gereconstrueerd.

De naam Heunischenburg komt waarschijnlijk van „Heunen” (reuzen), die middeleeuwse mensen zich als bouwers van het fort voorstelden; een andere lezing verwijst naar iets uit een grijze, legendarische tijd. Bezoekers zien de gereconstrueerde tangpoort en de uitvalspoort, waarvan het ontwerp laat-Myceense invloed en contacten met de mediterrane wereld verraadt.

De versterking ligt op een 486 meter hoge spoor van de Wolfsberg tussen Gehülz en Burgstall en is alleen te voet bereikbaar; geen weg leidt naar boven. De in 1986 en 2000 gereconstrueerde muursectie met poort en doorgang is vrij toegankelijk en de enige van haar soort in Zuid-Duitsland. Door de steile hellingen aan alle zijden behalve de oostflank zijn stevige schoenen aan te raden.

De versterking beschermde een strategische koper- en tinhandelroute door een 110 meter lange wal aan zijn oostelijke flank. Deze verdediging was essentieel voor het controleren van handel in deze waardevolle metalen in de antieke wereld.