Kloster Heilig Kreuz, Benedictijns kloosterruïnes langs de Elbe in Meissen, Duitsland

Kloster Heilig Kreuz is een voormalig Benedictijnenklooster aan de oevers van de Elbe in Meissen, waarvan nog delen van de oorspronkelijke kerk, gewelfde ruimtes in de oostvleugel en keldervertrekken van de noordelijke sectie bewaard zijn gebleven. De overblijfselen liggen direct langs de rivieroever en geven een idee van hoe het volledige complex ooit langs het water liep.

Markgraaf Dietrich de Verdrukte stichtte het Benedictijnenklooster aan het einde van de 12e eeuw en verplaatste het in 1217 naar de huidige locatie aan de rivieroever. Het klooster sloot zijn deuren in 1568 na de Reformatie, waarna de gebouwen geleidelijk vervielen.

De naam Heilig Kreuz verwijst naar het Heilige Kruis waaraan het klooster was gewijd. Markgraaf Dietrich schonk het convent op 24 april 1220 het dorp Sommerfeld bij Leipzig, en ook de kerk van Luppa was dat jaar een schenking. Sommerfeld lag te ver weg om te beheren en werd in 1391 voor 200 Freiberger groschen verkocht aan het Thomasklooster in Leipzig.

De ruïne ligt op de linkeroever van de Elbe, ongeveer 1,5 km ten noorden van de oude binnenstad van Meissen. Sinds 1994 is het terrein in gebruik bij het Meißner Hahnemannzentrum, dat de gebouwen liet beveiligen en in 2004 verder liet restaureren; delen van het areaal zijn daardoor niet toegankelijk. Tussen 1997 en 2001 onderzochten archeologische opgravingen de oude kruisgang en de vroegmoderne bedrijfsgebouwen.

Adelheid van Meissen, koningin van Bohemen uit het huis Wettin, stierf op 2 februari 1211 in het klooster van het Heilige Kruis, vóór de verhuizing naar de linkeroever. Het kloostergoed vormt nog steeds een eigen kadastrale sectie, Klostergut zum Heiligen Kreuz, in de grondboeken van Meissen: een smalle strook links van de Elbe en twee losse percelen.