Wesel Railway Bridge, Spoorwegbrug in Wesel, Duitsland.

De Wesel-spoorwegbrug was een Rijnovergang van 1.950 meter op de lijn Haltern–Venlo, geopend in 1874. De stroombrug bestond uit vier stalen delen van elk 104 meter, geflankeerd door gemetselde voorlandbruggen: links van de Rijn 65 bakstenen bogen over 770 meter, rechts 32 bakstenen bogen en 6 stalen bruggen over 766 meter. De stenen werden tijdens de bouw ter plaatse gebakken uit klei uit de pijlerputten. De brug bestaat niet meer; alleen Fort I op de linkeroever is bewaard.

De Cöln-Mindener Eisenbahn-Gesellschaft bouwde de brug tussen 1872 en 1874 voor de lijn Hamburg–Venlo, op 1 maart 1874 geopend; met 1.950 meter was zij toen de langste Rijnbrug. In 1926-1927 op de oude pijlers vernieuwd, werd zij op 10 maart 1945 door Duitse genietroepen opgeblazen en nooit herbouwd. Alleen de naburige verkeersbrug, in 1917 toegevoegd, werd na de oorlog hersteld.

De brug gaf zijn naam aan de Robert A. Gouldin Bridge: het Amerikaanse leger noemde zijn herbouw uit 1945 naar majoor Gouldin van het 355th Engineer General Services Regiment, die tijdens de bouw omkwam. Het bouwwerk is aangewezen als architectonisch erfgoedmonument van Noordrijn-Westfalen en maakt deel uit van de Route der Industriekultur.

De brug bestaat niet meer: Duitse genietroepen bliezen haar op 10 maart 1945 op en zij werd nooit herbouwd. Alleen de resten van de twee stroompijlers bleven tot 1968 staan; toen werden ze verwijderd omdat ze de scheepvaart hinderden. Links van de Rijn is achter de dijk het gemetselde Fort I van de Cöln-Mindener Eisenbahn bewaard, in particulier bezit.

De gemetselde bruggen op de oevers werden ter plaatse gebakken uit klei die bij het uitgraven van de pijlers vrijkwam. Met 1.950 meter was het bouwwerk destijds de langste Rijnbrug, en de vier stalen overspanningen boven de rivier maten elk 104 meter. De Cöln-Mindener Eisenbahn toonde de plannen op de Wereldtentoonstelling van Wenen in 1873 en kreeg een erediploma.