Dunum Church, Middeleeuwse kerk in Dunum, Duitsland.

De Dunum Church is een romaans bakstenen kerkgebouw, begonnen rond 1200–1220, met een ingesnoerde halfronde apsis en een steil dak van oranjerode dakpannen. De lange muren hebben acht grote rondboogvensters die rond 1860 werden aangebracht, en het gebouw rust op een fundering van granietkeien op een ongeveer twee meter hoge terp (warft). Een vrijstaande klokkentoren staat apart, zoals gebruikelijk in Oost-Friesland.

De bouw van de bakstenen kerk begon tussen 1200 en 1220, ter vervanging van een houten voorganger van rond het jaar 1000. De stenen werden naast de kerk gebakken en de mortelkalk uit plaatselijke schelpen gestookt; het gebouw rust op granietkeien op een opgeworpen terp. Na 1525 predikte Ricardo Hicco hier de Reformatie in het Harlingerland. In 1712 werd de westgevel vernieuwd en rond 1860 werden acht grote boogvensters in de muren aangebracht.

De gemeente telt ongeveer 1000 leden en haar in 1879 opgerichte koperblazerskorps is het oudste van het Harlingerland. De preekstoel werd in 1769 gebouwd door de Esenser timmerman Gerdt Behrens en in 1770 beschilderd door Claes Röttgers uit Wittmund. Een tinnen avondmaalskan werd in 1700 geschonken door Hinrich Johannsen Kuchenbäcker uit Esens.

Het gebouw bevindt zich aan Hauptstraße 30 in Dunum, Nedersaksen, waar het gemakkelijk te vinden is. Voor actuele informatie over evenementen of bezoekopties wordt aanbevolen vooraf contact op te nemen met het kerkbestuur.

Het granieten doopvont stamt waarschijnlijk nog uit de houten kerk rond het jaar 1000. Anders dan de meeste Oost-Friese doopvonten uit de 13e eeuw van Bentheimer zandsteen, is het uitgehouwen uit een zwerfkei, met vier halffiguren die hun handen op de rand vouwen. Buiten, ter hoogte van het dichtgemetselde hagiograaf, getuigen middeleeuwse slijpsporen ervan dat hier wapens werden gewijd en heilig metselwerk werd weggekrabd.