St. Kilian, Parochiekerk in Erftstadt, Duitsland.

St. Kilian is een katholieke parochiekerk in het centrum van Lechenich, vlak bij de marktplaats. Het rode bakstenen gebouw, tussen 1746 en 1749 opgetrokken en in 1750 ingewijd, heeft een vier verdiepingen tellende westtoren met een groene koperen ui en een kruis. Een veelhoekige apsis met hoge spitsboogvensters, bakstenen steunberen en een kraagsteenrij springt naar voren; drie rood geschilderde pinakels met metalen punten staan op de daknokken, en een lager aanbouwsel met leien dak staat voor de apsis.

Een eerste kerk op deze plek is gedocumenteerd in 1271, toen aartsbisschop Engelbert II van Falkenburg de rechten van Sint-Apostelen in Keulen bevestigde. In 1485 werd het gebouw aan de heilige Kilian gewijd. Na de stadsbrand van 1702 en branden in 1722 en 1744 liet Sint-Apostelen van 1746 tot 1749 een barokke bakstenen kerk bouwen, in 1750 ingewijd. Vanaf 1864 kregen schip en vensters volgens ontwerpen van de Keulse architect Ernst Friedrich Zwirner gotisch maaswerk en getrapte steunberen.

De kerk is gewijd aan de heilige Kilian, aan wie ze in 1485 werd toegewijd en aan wie ze haar naam dankt. Een visitatieprotocol van 3 augustus 1662 vermeldt dat de zijaltaren aan de patroons van de broederschappen waren gewijd: het al in 1356 genoemde Marienaltaar, een aan de heilige Agatha, beschermster tegen brandgevaar, en een aan Antonius de Grote.

St. Kilian staat in de oude kern van Lechenich, op korte afstand van de markt, binnen het middeleeuwse stratenpatroon dat in plattegrond bewaard bleef. Het is een actieve parochiekerk, dus bekijk het exterieur en interieur buiten de diensten. De rode bakstenen apsis met hoge spitsboogvensters en de toren met groene koperen ui zijn vanuit de omliggende straatjes te zien.

De toren kreeg een extra verdieping omdat het nieuwe dak van het schip, gebouwd door St. Apostelen, de onderste klankvensters bedekte. De klokken werden in 1744 gegoten door Martinus Legros uit Malmedy. Op de toegevoegde klokkenverdieping vallen horizontale banden van werksteen op, anders dan de rest van de toren.