Dominican monastery of St Paul in Leipzig, Voormalig dominicaans kloosterterrein in Leipzig, Duitsland

Het Dominicanenklooster Sint-Paulus in Leipzig lag ten zuiden van de Grimmaische Poort, tussen de Grimmaische Strasse, de oude Neumarkt en de stadsmuur. De kerk, in 1240 aan de apostel Paulus gewijd, was een vlakgedekte zaal met een eenbeukig gewelfd koor; de kloostergebouwen lagen ten zuiden, de boerderij ten zuidwesten.

Dominicanen uit Erfurt vestigden zich in 1229 in Leipzig op grond die ridder Heinrich von Wahren schonk, ten zuiden van de Grimmaische Tor. Het stichtingsdocument werd in 1231 ondertekend door markgraaf Hendrik van Meissen, toen ongeveer 16 jaar oud, en in 1240 werd de kerk aan de apostel Paulus gewijd. Na de Reformatie moesten de monniken in 1539 de stad verlaten; in 1543 gaf keurvorst Maurits het klooster aan de Universiteit van Leipzig en in 1545 wijdde Maarten Luther de kerk als protestantse kerk.

De monniken werden vaak ten onrechte Pauliner genoemd naar de patroonheilige van hun kerk, hoewel ze tot de Dominicanerorde behoorden. De kerk, in 1545 door Maarten Luther ingewijd, werd de aula en gebedsruimte van de universiteit. Het bekendste lid van het klooster was Johannes Tetzel, de aflaatprediker die in 1489 intrad en hier in 1519 stierf.

De site bestaat vandaag niet meer als zichtbare structuur, maar de geschiedenis ervan kan worden getraceerd op de voormalige locatie in Leipzig. Bezoekers kunnen op dit plaats historische markeringen of informatie vinden die het voormalige klooster documenteren.

De monniken werden vaak ten onrechte Pauliner genoemd naar de patroon van hun kerk, hoewel zij tot de dominicanenorde behoorden. Het bekendste lid was Johannes Tetzel, die in 1489 intrad in het Leipziger klooster, in 1518 terugkeerde en daar in 1519 stierf; zijn aflaatprediking lokte Luther uit.