Kerk van Sinstorf, Kerkgebouw in Sinstorf, Hamburg, Duitsland

De kerk van Sinstorf is een veldstenen gebouw op een heuvel in Sinstorf, tegenwoordig in het Hamburgse district Harburg. Sinds de verbouwing van 1416 is het een zaalkerk met één schip: het noordelijke zijschip werd opgegeven en het andere bij het hoofdschip getrokken, zodat van de drieschepige basiliek van omstreeks 1200 alleen vier romaanse rondboogvensters in de noordmuur en twee dichtgemetselde arcaden overblijven. In 1906-1907 kwam onder Karl Mohrmann een neoromaanse voorhal aan de westzijde tot stand; zuidoostelijk staat een vrijstaande houten klokkentoren met een steil pannendak.

Opgravingen in de jaren 1960 toonden een houten kerk uit de 11e eeuw aan, mogelijk voorafgegaan door een ander houten gebouw. Rond 1200 werd op de heuvel een driebeukige veldstenen basiliek gebouwd, die met verdedigingsgrachten ook als toevluchtsoord diende. Na verwoestingen werd de kerk in 1416 verbouwd tot de huidige eenbeukige vorm, waarbij het noordelijke zijschip werd opgegeven en een ronde toren in het westen werd aangebouwd. In 1660 werd het koor verbreed tot een zaalkerk en werd de ronde toren gesloopt.

De kerk is niet aan Sint-Ansgarius gewijd, zoals soms wordt beweerd; daarvoor ontbreekt elk bewijs, vandaar de naam Kirche Sinstorf. Binnen toont een reliëf van de Lüneburgse kunstenaar Cord Snitker uit omstreeks 1480 de "Onmacht van Maria", en 30 olieverfschilderijen aan de galerij beelden apostelen en profeten af. Aan de zuidmuur hangt het beschadigde epitaaf van Conrad von Windheim, die hier 37 jaar predikant was.

De kerk staat op een heuvel in Sinstorf, met de losstaande houten klokkentoren ten zuidoosten en een stenen monument op het gras ervoor. Het kerkhof, tot 1885 als begraafplaats gebruikt, bewaart enkele oude grafstenen. In 2004-2006 werden muren en fundament met cement versterkt, omdat de steunberen van 1906-1907 gewicht toevoegden in plaats van steun.

De oudste klok werd op 9 juni 1773 door de Hamburger klokkengieter Johann Nicolaus Bieber opnieuw gegoten uit een toen al 299 jaar oude klok. In 1943 voor de oorlogsindustrie afgestaan, kwam zij op 24 april 1947 onbeschadigd terug. Twee andere klokken, een slagklok uit 1699 en een kleinere uit 1835, werden in de Eerste Wereldoorlog omgesmolten.