Dorpskerk van Lankwitz, Middeleeuwse kerk in Lankwitz, Berlijn, Duitsland.

De Dorfkirche Lankwitz is een veldstenen kerk met een kort, bijna vierkant schip, een lang koor en een halfronde apsis, alle op dezelfde goothoogte. De westingang is een rondboogopening uit de 13e eeuw; de dichtgemetselde zuiddeur van het koor toont nog zijn stenen omlijsting. Op de westgevel staat een houten dakruiter met een haan.

Lankwitz werd in 1239 voor het eerst vermeld, toen de markgraven van Brandenburg Johan I en Otto III het dorp schonken aan het Benedictinessenklooster St. Marien in Spandau. Dat klooster, dat tot de Reformatie het patronaat bezat, liet spoedig daarna, vermoedelijk nog vóór 1250, een veldstenen kerk bouwen, zeer waarschijnlijk ter vervanging van een houten kerk. In 1757 volgde een omvangrijke verbouwing; na de verwoesting bij de luchtaanvallen in de nacht van 23 op 24 augustus 1943 werd de kerk licht gewijzigd hersteld en op 16 december 1956 ingewijd.

Het ongewoon lange koor wijst op de benedictinessen van St. Marien in Spandau, die tot de Reformatie het patronaat hadden en extra zitplaatsen nodig hadden. Binnen dient het epitaaf van 1550 voor de in 1540 overleden Berlijnse burgemeester Joachim Reich met een kruisigingsvoorstelling als altaarstuk; het is een bruikleen uit de Marienkirche. Bewaard bleven een kelk van 1589 en een gedreven messing doopschaal van omstreeks 1500.

De kerk staat in de oude dorpskern van Lankwitz in het Berlijnse district Steglitz-Zehlendorf. De westelijke toegang met zijn rondboog is de oorspronkelijke ingang uit de 13e eeuw in de westgevel; de dichtgemetselde zuidpoort, de vroegere priesterpoort, is nog zichtbaar in de zuidmuur van het koor. Het interieur wordt via deze westdeur betreden.

Het ongewoon lange koor verwijst naar de benedictinessen van St. Marien in Spandau, die tot de Reformatie het patronaat hadden en extra plaats voor hun koorstoelen nodig hadden. De steenlagen lopen niet door tussen apsis, koor en schip, wat wijst op opeenvolgende bouwfasen.