German Salt Museum, Zoutproductiemuseum in Lüneburg, Duitsland.

Het Duits Zoutmuseum is een museum en architectuurmonument in Lüneburg, gevestigd in een voormalig kookhuis dat in 1924 werd gebouwd als onderdeel van het oude zoutwerkencomplex aan de rand van de oude stad. Het gebouw heeft zijn oorspronkelijke industriële vorm behouden, met hoge plafonds en grote open vloeren waar vroeger de productiemachines stonden.

De zoutziederij van Lüneburg was het oudste en ooit grootste industriële bedrijf van Midden-Europa. De productie op deze plek eindigde toen de zoutwerken in 1980 werden gesloten; het Duitse Zoutmuseum kwam in het voormalige kookhuis. In 1991 kreeg het museum de Museumprijs van de Raad van Europa.

De vaste tentoonstelling beslaat een deel van het kookhuis, tijdelijke tentoonstellingen vinden plaats in de ezelstal, die van een westelijker locatie hierheen is verplaatst; het oudere deel dateert vermoedelijk uit 1852 en hoorde bij de chemische fabriek van de zoutziederij. In de zomer tonen medewerkers in historische kleding het zoutzieden in een nagebouwde middeleeuwse kookhut, met loden pannen boven houtvuur.

Het museum gebruikt het voormalige kookhuis en de ernaar het zuiden verplaatste ezelsstal op een rest van de stadsomwalling; ernaast staan de pekelbakken uit het begin van de 19e eeuw. De locatie is beperkt rolstoeltoegankelijk, dus bezoekers met mobiliteitsbehoeften moeten dit vooraf navragen. Tijdelijke tentoonstellingen zijn in de ezelsstal, de vaste opstelling in een deel van het kookhuis.

Onder Lüneburg bevindt zich een enorm ondergronds zoutreservoir, en de langzame oplossing ervan door de eeuwen heen heeft ervoor gezorgd dat de bodem in delen van de oude stad is ingezakt, wat verklaart waarom veel historische gebouwen er scheef staan. Het museum gaat in op dit geologisch proces en verbindt de zoutwinning direct met de huidige fysieke vorm van de stad.