Pfaueninsel Palace, Neoclassicistisch paleis in district Wannsee, Duitsland.

Het Pauweninselpaleis is een wit, twee verdiepingen tellend vakwerkgebouw met houten bekleding die beschilderde blokstenen nabootst. De hoofdgevel heeft twee ronde torens die door een opengewerkte ijzeren brug zijn verbonden; de linker toren is hoger en draagt een ondiepe koepel met een dunne spits, de rechter heeft een gekanteelde top. Hoge, smalle boogvensters en een centrale boogdeur completeren het ontwerp.

Frederik Willem II liet het paleis tussen 1794 en 1797 bouwen als kleine toevlucht, per roeiboot bereikbaar vanaf het Marmorpalais; de plannen zijn van Michael Philipp Boumann, de bouwleiding van Johann Gottlieb Brendel. Wilhelmine von Lichtenau, in 1796 tot gravin verheven, was bij de planning betrokken en bepaalde grotendeels het interieur. De koning stierf in 1797, het jaar van voltooiing, en zij werd verbannen. Vanaf 1816 maakte Peter Joseph Lenné het eiland tot landschapspark voor Frederik Willem III.

Het eiland heette nog Kaninchenwerder toen Frederik Willem II het voor het paleis koos; de naam Pfaueninsel, pauweneiland, kwam later, en pauwen lopen nog steeds over het terrein. Het interieur werd grotendeels bepaald door Wilhelmine von Lichtenau, die de koning in 1796 tot gravin van Lichtenau verhief.

Bezoekers moeten een veerdienst vanaf het vasteland gebruiken om het paleis te bereiken, met regelmatige vertrekken gedurende de dag. Draag stevig schoeisel aangezien het verkennen van het eiland gaat over gehavende paden en oneven terrein.

Het paleis is een vakwerkbouw van hout met geschilderde blokstenen, geen echte steen. De brug tussen de torens werd in 1807 vervangen door een ijzeren exemplaar, en de geschilderde boog in het midden toont een Italiaans landschap. De keuken lag verscholen in de helling enkele meters noordelijk, verbonden door een ondergrondse gang.