Sint-Valentiuskerk, Gotische kerk in Kiedrich, Duitsland

Sint-Valentinus is een laatgotische basiliek in Kiedrich, gebouwd van roodbruine steen met een steil leien dak, een vierkante toren met een puntige spits en rode wijzerplaten, en hoge spitsboogvensters. Binnen wordt een middenschip geflankeerd door spitsbogen en donkere gesneden banken; een lichte stenen balustrade met traceerwerk overspant de breedte onder drie glas-in-loodramen, en een messing kroonluchter hangt aan het ribgewelf.

De zijbeuken dateren van 1380; het schip en het koor kwamen eind 15e eeuw tot stand en in 1493 was de kerk voltooid. Rond 1350 kwamen de relieken van Sint-Valentinus uit de abdij van Eberbach naar Kiedrich, en giften van pelgrims betaalden de bouw. De Michaelskapelle met knekelhuis staat op het ommuurde kerkhof naast de kerk.

De Kiedricher Chorbuben, gedocumenteerd sinds 1333, zingen een Germaanse vorm van het gregoriaans in het Latijn tijdens de zondagse hoogmis, behalve in de zomervakantie. De contratenor Andreas Scholl begon hier als koorknaap; zijn zus Elisabeth was het eerste meisje dat tot de schola werd toegelaten.

De kerk staat in het centrum van Kiedrich; de westgevel ligt aan het ommuurde kerkhof, waar de Michaelskapelle met haar knekelhuis staat. De Kiedricher Chorbuben zingen elke zondag in de gezongen hoogmis, behalve in de zomervakantie, zodat de zondagochtend door kerkgangers wordt bepaald. Tijdens de diensten blijven bezoekers in de zijbeuken.

Het orgel, rond 1500 gebouwd door een onbekende orgelbouwer, is het oudste bespeelbare orgel van Hessen. Sir John Sutton financierde in 1858 de renovatie door de Belgische bouwer August Hooghuys, en Orgelbau Kuhn restaureerde het tussen 1985 en 1987. In 1722 werd een pedaal toegevoegd.