Kallmuth Castle, Middeleeuws kasteel in Mechernich, Duitsland.

Kasteel Kallmuth is een tweelaags gebouw van breuksteen, direct naast de toren van de Sint-Joriskerk in Kallmuth, een deel van Mechernich. Het vroegere zadeldak is vervangen door een lessenaarsdak, en een opgang met rondboogdeur aan de westzijde leidt naar de eerste woonverdieping. Zandstenen consoles in kwartcirkelprofiel droegen oorspronkelijk de houten balkenplafonds; de ruimte op de tweede verdieping is door het lessenaarsdak in hoogte beperkt. De economiegebouwen werden in de 19e en 20e eeuw nieuw gebouwd, en in de voormalige kasteelgebouwen bevindt zich nu een modern wooncomplex.

In 1285 wordt een ridder van Kallmuth vermeld, wat wijst op een bouw in de 13e eeuw. De familie von Friemersdorf genannt Pützfeld bezat het tot 1749 en verpachtte het waarschijnlijk. In 1770 werd het verdeeld tussen Hilger Dahmen en Freiherr von Gymnich, wiens aandeel in 1780 overging naar Graf Ambrosius von Spee. Vanaf 1908 bezat de familie Schmitz een deel tot 1989; nu is het een wooncomplex.

De naam Kallmuth gaat terug op het riddergeslacht von Kallmuth, in 1285 vermeld met een gelijknamige ridder; de lijn eindigde in 1515 met Johann von Kaelmoutten. Vanaf 1749 woonden de eigenaren in Kirspenich en was het kasteel waarschijnlijk verpacht. Sinds het einde van het agrarische gebruik huisvesten de voormalige kasteelgebouwen een moderne wooncomplex.

De kasteelgebouwen huisvesten tegenwoordig een modern wooncomplex en zijn niet als museum geopend; een bezoek blijft beperkt tot de buitenkant. Het complex staat direct naast de toren van de Sint-Joriskerk, en het tweelaagse breukstenen gebouw heeft aan de westzijde een rondboogingang. Het terrein is ongelijk, dus stevige schoenen zijn aan te raden.

Het kasteel staat direct naast de toren van de Sint-Joriskerk, en het tweelaagse breukstenen gebouw had vroeger een zadeldak, later vervangen door een lessenaarsdak dat de hoogte van de bovenruimte bekortte. Zandstenen consoles met kwartrondprofiel die ooit de houten balkenplafonds droegen, zijn nog te zien. Sinds 18 juli 1989 staat het als monument nr. 71 in Mechernich ingeschreven.