Burgruine Osternohe, Middeleeuwse kasteelruïne in Schnaittach, Duitsland.

Burgruine Osternohe is een vervallen hoogteburcht op een rotsachtige uitloper van de Schlossberg op ongeveer 515 meter hoogte boven het dorp Schloßberg bij Schnaittach in Midden-Franken. Slechts fragmenten grijs metselwerk resteren, waaronder een recht muursegment en een ruwe opening in de rots; de bovenburcht is vrij toegankelijk als uitzichtpunt, de benedenburcht is grotendeels particulier bezit.

Osternohe verschijnt in 1169 met de edelman Poppo de Osternahe, en de hoogteburcht is in 1228 gedocumenteerd als "castrum Osternach". Neurenbergse troepen brandden de benedenburcht op 9 maart 1450 af tijdens de Eerste Markgravenoorlog; na 1457 werd zij herbouwd. Neurenbergse huurlingen plunderden en staken de burcht op 23 mei 1553 in brand tijdens de Tweede Markgravenoorlog, en zij diende tot 1722 als markgrafelijke ambtszetel. Na 1766 beschadigde een blikseminslag de bergfried en de overige gebouwen werden als steengroeve gebruikt.

De naam Osternohe duikt voor het eerst op in 1169 met de edelman Poppo de Osternahe. Het bekendste lid van de familie, Poppo IV, nam in 1229 deel aan de kruistocht van keizer Frederik II naar Jeruzalem, vocht in 1241 mee in de slag bij Liegnitz en was van 1253 tot 1257 grootmeester van de Duitse Orde. Hij ligt begraven in de abdij van Mallersdorf.

De ruïne is bereikbaar via verschillende wandelroutes met een informatiepaneel dat de geschiedenis uitlegt. Draag stevige schoenen omdat het terrein oneven is en sommige paden steil zijn.

De donjon op een tekening van J. L. Hoffmann uit 1773 had een buitenmuur van grote blokken, waardoor hij voorzichtig in de decennia rond 1200 wordt gedateerd. De restauratie van 1968 maakte van de vroegere vijfhoekige donjon de huidige vierkante torenstomp.