Burg Heid, Middeleeuws kasteel in Schillingen, Duitsland

Burg Heid is een landgoed in de vorm van een laag kasteel in Schillingen, Rijnland-Palts, geen ruïne: twee poorttorens met helmdak flankeren een toegangspoort met het in zandsteen gehouwen wapen van de familie von Nell zu Thomenacher, gevolgd door een grote ronde toren, een bergfried en een stalgebouw van gelijke vorm. Voor het hoofdgebouw staat een halve putkuip met schelpribben uit de 18e eeuw.

Het goed ontstond in de 14e eeuw op de Schillinger en Hedderter grond en was in de 18e eeuw eigendom van het kathedraalkapittel van Trier. In 1804 verwierf de kunstverzamelaar Peter Job Hermes het domein via een veiling; rond 1850 bouwde zijn neef Johann Peter Job Nell het om tot riddergoed en herenzetel, en de naam Burg raakte ingeburgerd. In 1932 stopte de familie von Nell met de landbouw en kocht directeur-generaal Achter uit Mönchengladbach het goed, dat nu door zijn kleinzoon wordt beheerd.

De naam Heid komt van de Gutshof Heid, een hoeve die in de 14e eeuw op Schillinger en Hedderter grond ontstond; een pre-christelijke heilige betekenis is niet overgeleverd. Sinds ongeveer 1850 is het wapen van de familie von Nell zu Thomenacher in zandsteen uitgehouwen boven de poort tussen de twee poorttorens, het meest zichtbare teken van de familie die de hoeve tot riddergoed omvormde.

Burg Heid ligt aan de weg tussen Lampaden en Heddert op het grondgebied van Schillingen, bij het voormalige station van Lampaden en de Heider Mühle. Het is een particulier landgoed dat nog door de familie van de eigenaar wordt beheerd, dus geen openbare bezienswaardigheid; poort, torens en binnenplaats zijn vanaf de openbare weg te zien. Het complex ligt op ongeveer 330 m boven zeeniveau, onder de 530 m hoge Heidkopf.

De aangelegde vijver naast het landgoed suggereert dat het goed vroeger het karakter van een waterburcht had, en ook het in zandsteen gehouwen wapen van de familie von Nell zu Thomenacher boven de poort tussen de twee poorttorens wijst daarop. De met schelpribben bezette halve putkuip aan de voorzijde van het hoofdgebouw dateert uit de 18e eeuw; de vroegere putpaal werd later vervangen door een rode zandstenen pijler met een Moeder-Gods-figuur die het kind op de rechterarm draagt.