Ivenacker Eichen, Natuurmonument en wildpark in Ivenack, Duitsland.

Ivenacker Eichen is een 75 hectare groot hoedebos en wildpark ten westen van Ivenack in Mecklenburg. Ongeveer 240 bomen hebben daar een stamdiameter van meer dan een meter, de meeste zijn eiken. Vijf zomereiken zijn bijzonder oud; de grootste, de Große Eiche, is 32 meter hoog en heeft op borsthoogte een stamomtrek van 11,70 meter.

Duizend jaar geleden gebruikten Slaven dit gebied als bosweide, en rond 1300 werd het vee van het cisterciënzerklooster van Ivenack erin gedreven. In 1710 werd het terrein omheind en ontstond een jachtterrein waar damherten werden uitgezet. In 1929 werd de omheining opgeheven en in 1972 opnieuw ingericht op ongeveer 75 hectare.

Het gebied diende eeuwenlang als hudebos waar varkens naar eikels zochten onder het bladerdak, waardoor de bosbodem open bleef. Damherten grazen nu tussen de eiken in het omheinde gebied, wat aan dit vroegere gebruik herinnert.

Het boomkronenpad klimt omhoog en eindigt bij een uitkijktoren van waaruit je over het bladerdak en tot aan het Ivenackmeer kunt kijken. Het pad is ongeveer 600 meter lang en goed begaanbaar.

De grootste eik, de Große Eiche genoemd, heeft op borsthoogte een stamomtrek van 11,70 meter met schors en groeide tussen 1804 en 1995 gemiddeld slechts 1,16 centimeter per jaar. In 1806 verstopten de inwoners de waardevolle dekhengst Herodotus in een holle eikenstam om hem voor de Fransen te behoeden, maar het hinniken van het paard verraadde hem.