Burg Schell-Pyrmont, Middeleeuwse vestingruïne in Bad Pyrmont, Duitsland.

Burg Schell-Pyrmont is een burgruïne op een kunstmatig afgeplatte bergspoor in Bad Pyrmont. De site omvat een rechthoekig gebied met resten van muren en torenfunderingen die nog steeds zichtbaar zijn op het terrein.

Het kasteel is al in 1184 door een pauselijke bevestiging gedocumenteerd: het beveiligde het Emmertal voor de graven van Schwalenberg en was voor de helft eigendom van de aartsbisschop van Keulen. Na 1186 scheidde de Pyrmontse linie zich af van de Schwalenbergs en voerde vanaf 1222 de grafelijke titel. Een vete met Keulen leidde tussen 1276/77 en 1284 tot de verwoesting; rond 1262 hadden de graven hun residentie al naar Lügde verplaatst.

De naam Pyrmont zou teruggaan op een Germaanse burcht die hier rond 810 werd gebouwd door een graaf van Peremunt, zoon van hertog Widukind; de aartsbisschop van Keulen noemde zijn burcht daarna „Petri mons”, de berg van de apostel Petrus. De Schellenturm van 1824, op bevel van vorst Georg Heinrich van Waldeck-Pyrmont uit het bouwmateriaal van de burcht opgetrokken aan de zuidhoek, is vandaag het doel dat bezoekers beklimmen.

Het kasteelterrein is vrij toegankelijk en biedt goed uitzicht op de ruïnes vanuit verschillende hoeken. Lopen over het hellende terrein vereist stevig schoeisel, vooral na nat weer.

De Schellenturm op de zuidhoek werd in 1824 gebouwd op last van vorst Georg Heinrich van Waldeck-Pyrmont, met steen uit de kasteelruïne. Hij staat waarschijnlijk op de plek van een toren van de ringmuur; ernaast wijst een 19 m brede en ruim 2 m diepe laagte op een cisterne of kelder.