Burg Blankenhorn, Middeleeuwse kasteelruïne in Güglingen, Duitsland

Burg Blankenhorn is de ruïne van een hoogteburcht op een beboste bergspoor op 378,6 meter boven zeeniveau, ten zuiden van Eibensbach in het Zabergäu. De zuidzijde wordt beschermd door een 18 meter hoge en 3 meter dikke schildmuur van zandstenen blokken met bult, nog steeds het meest opvallende deel van de ruïne. Een eenvoudig rondboogportaal aan de westzijde leidt naar de binnenplaats, waar de vier verdiepingen tellende palas tegen de schildmuur stond; een bergfried werd niet gebouwd.

Rond 1220-1230 gebouwd als schildmuurburcht en in 1241 voor het eerst vermeld, behoorde het kasteel toe aan de heren van Neuffen, een Staufisch ministerialengeslacht. Door erfenis werd het verdeeld tussen Neuffen en Magenheim; Württemberg kocht in 1321 het Magenheimse deel en bezat in 1327 het hele kasteel. In 1472 kwam het als leen aan Hermann von Sachsenheim, die het vervallen liet; vanaf 1479 verkocht bosmeester Bartel Luz bouwhout en dakpannen, en later diende de ruïne als steengroeve.

De ruïne toont bouwmethoden die kenmerkend waren voor middeleeuwse vestingwerken in deze regio. Bezoekers kunnen in de bewaarde structuren zien hoe deze kastelen destijds werden gebouwd.

De ruïne ligt op een beboste bergspoor op 378,6 m boven zeeniveau, ten zuiden van Eibensbach, en is het hele jaar zonder entree toegankelijk. Twee grachten scheiden haar in het zuiden van het Strombergmassief. In de binnenhof is een overdekte barbecueplaats ingericht.

Het kasteel had geen toren of bergfried; de verdediging berustte op een schildmuur van 18 meter hoog en 3 meter dik, gebouwd van gebosseerde zandsteenblokken, nog altijd het opvallendste deel van de ruïne. Aan de bergzijde van de binnenste gracht draagt een schuine escarpemuur de grond en vormde een extra hindernis, iets wat maar weinig middeleeuwse kastelen hebben.