Martinskirche

De Martinskirche is een gotische hallekerk met drie schepen gescheiden door stenen kolommen en bedekt met houten plafonds. Het interieur is versierd met herinneringstaferelen uit de Renaissance en herbergt zeven klokken, waarvan de grootste de Dominica-klok is.

De kerk begon als een houten constructie in de 7e eeuw en werd in 1220 vervangen door een Romaanse basiliek. In de 15e eeuw werd het herbouwd als een gotische hallekerk, de vorm die het vandaag definieert.

De kerk is vernoemd naar Sint Maarten van Tours, een figuur die diep werd vereerd in deze regio. Bezoekers kunnen decoratieve sluitstenen observeren die heiligen, Christus en het heraldische symbool van de stad afbeelden, wat laat zien hoe geloof en burgerlijke identiteit in het ontwerp van het gebouw waren vervlochten.

Het interieur wordt het beste verkend door langzaam door de zijbeuken te lopen en naar boven te kijken om details in de gewelven en sluitstenen op te merken. De indeling van de kerk leidt bezoekers natuurlijk naar het altaargebied, waar de meeste kunstwerken zijn geconcentreerd.

Het lessenaar werd in 1690 gemaakt door de Stuttgartse ambachtslieden Hans Jakob en Hans Jörg Knöpfle en vertoont ingewikkelde reliefsnijwerk. De beeldhouwwerken stellen de vier Evangelisten en de Hemelvaart van Christus voor en vormen een opmerkelijk voorbeeld van houtsnijwerk uit die periode.